Πολιτισμός και κουραφέξαλα!!

Συχνά αναρωτιέμαι για την αλήθεια αυτού του κόσμου. Όλα ξεκινούν με ένα αθώο ψέμα. Έρχεται πάντα εκείνη η στιγμή στη ζωή του κάθε ανθρώπου που κάποιος θα σε πλησιάσει απειλητικά και θα σε ρωτήσει "Πώς είμαι;". Και τι να απαντήσεις όταν βλέπεις μία μούρη άσχημη και κακοβαμμένη, ένα μαλλί ποτισμένο στη λακ έτοιμο για παρανάλωμα,  ένα ρούχο που ασφυκτιά πάνω σ' ένα όχι και τόσο καλλίγραμμο κορμί.... αρκείσαι σ΄ένα χαμόγελο και σ΄ένα "Πολύ ωραία/ος" (και σκέφτεσαι από μέσα σου ότι η αλήθεια είναι δουλειά του καθρέφτη κι όχι δική σου).

Κι ύστερα ακολουθεί το επόμενο στάδιο όπου όλο και κάποιο "φίδι" θα βρεθεί μπροστά σου (ή ακόμα και καθισμένο στο διπλανό τραπέζι). Κι εκεί που είσαι έτοιμος να χρησιμοποιήσεις όλο το ελληνικό μεγαλείο αυτής της γλώσσας και να εκστομίσεις φράσεις ανείπωτης φαντασίας και λεξιλογικού πλούτου....ξαφνικά απ΄το μυαλό σου περνάει η λέξη "πολιτισμός" (πανάθεμά σε!). Κι αντί για το μεγάλο σου θρίαμβο που θα σε αναγάγει σε νέο Μπαμπινιώτη (τουλάχιστον!), συμβιβάζεσαι σε μία κουβέντα ενημερωτικού τύπου (Τι κάνεις; Καλά εσύ; Αχ αλήθεια, πόσο χαίρομαι για ΄σένα-ενώ στο μυαλό σου έχεις ήδη μεταμορφώσει το κουταλάκι του καφέ σε φονικό όπλο).
Αν ισχύει ο μύθος ότι η ελληνική γλώσσα αποτελείται από τουλάχιστον 6 εκατομμύρια λέξεις, τι είναι άραγε αυτό που μας κάνει να κολλάμε σε μία; Αν  χαμογελάμε σε όσους αντιπαθούμε, αν αντί για "άντε μου στο διάολο" λέμε "θα τα πούμε βρε", αν αντί για "δε μου αρέσει" , λέμε "πολύ καλό" υπάρχει στ΄αλήθεια πολιτισμός;

Κι ύστερα ακολουθούν οι σχέσεις μας με τους ανθρώπους που αγαπάμε πραγματικά. Αυτός ο "πολιτισμός" μας συνοδεύει ως επακόλουθο μίας συμπεριφοράς που έχουμε εκλογικεύσει ως αληθινή. Κρυβόμαστε πίσω από λέξεις και χαμόγελα για να μην παραδεχτούμε ότι το κολλητό φόρεμα που διαλέξαμε δεν ταιριάζει στο όχι και τόσο καλλίγραμμο κορμί της σχέσης μας.... Τι κι αν ρουφάμε την κοιλιά μας, τι κι αν έχουμε πανιάσει από το κράτημα της αναπνοής, τι κι αν ακούσαμε από τους γύρω μας "πολύ ωραίοι"....μέσα μας όλοι ξέρουμε ότι δε μας ταιριάζει...

Πινάκιο - Φρέσκιες ειδήσεις... επί πίνακι!: Μαριλένα Παππά: Η 25χρονη που μυεί τα παιδιά στην ...

Πινάκιο - Φρέσκιες ειδήσεις... επί πίνακι!: Μαριλένα Παππά: Η 25χρονη που μυεί τα παιδιά στην ...: «Ένα παιδί μπορεί ν’   ανοίξει την αμόλυντη σκέψη του και να στρέψει τα μάτια του προς τον Ουρανό. Τότε θα δει την απεραντοσύνη αυτού τ...

Πώς αγαπιόταν ο κόσμος πριν από ΄μας;

Πώς αγαπιόταν ο κόσμος πριν από ΄μας.
Αναρωτιέμαι.
Πώς πρόφερε το σ΄αγαπώ πριν από 'μας.

Αναρωτιέμαι.

Πώς εννοούσαν τη λέξη, εμείς.
Πώς έπιαναν τα χέρια τους σφιχτά τα βράδια και πώς άγγιζε το μάγουλο του ενός στο στήθος του άλλου ,πριν από ΄μας.
Αναρωτιέμαι. 

Πώς έπεφταν τα κορμιά ιδρωμένα στα σεντόνια, γεμάτα από ικανοποίηση πριν από μας.
Πώς άγγιζαν τα χείλη, πώς φιλούσαν στο μέτωπο και στο λαιμό. Πώς έπαιζαν σα δαίμονες οι γλώσσες με τα αγκομαχητά.
Πώς συγχρονίζονταν τα σώματα κι έμοιαζαν σαν ένα ξαφνικά. Σα να ΄ταν προέκταση το ένα με το άλλο. 
Αναρωτιέμαι.

Πώς κατέκλυζε τα βλέφαρα η γλυκιά νύστα και το στόμα η αλμύρα από τα ανακατεμένα υγρά.
Πώς αγκάλιαζονταν σφιχτά, πώς κοιμούνταν πλάι πλάι τα βράδια.
Πώς έλαμπαν τα μάτια τους μες στα σκοτάδια.

Πες μου, πώς αγαπιόταν ο κόσμος.
Πώς πριν από 'μας;

Αναρωτιέμαι.

Σταθερά σημεία

Γιατί άραγε να τριγυρνά στο μυαλό μου πάντα
 ένα γιατί;

Και να ΄μαι πάλι εδώ, ώρες μετά-ούτε που μπορώ να πω πόσες, μέρες μετά-ούτε μπορώ να θυμηθώ πόσες, χρόνια μετά-καμία σημασία δεν έχουν , απ΄όλα όσα κάποτε ήταν το παρόν μου, ώρες μακριά, μέρες μακριά, χρόνια μακριά απ' όσα κάποτε θα είναι το παρόν μου..
Κι ό,τι έχω να ζήσω είναι αυτή η στιγμή που χάνεται

Ξέρω τι είναι.
Πλοίο που ταξιδεύει .Τα βράδια αφήνω λιμάνια, ανθρώπους, χέρια , αντίο κι όλα φαίνονται τόσο γλυκά κάτω απ΄το σεληνόφως...ακόμα κι οι τρικυμίες έχουν μια δόση ρομαντισμού...
Τα πρωινά βάζω πλώρη για νέες στεριές . Φουσκώνω τα πανιά μου και το βλέμμα μου χάνεται σ' αυτή τη γραμμή του ορίζοντα που οριοθετεί τα σύνορα της θάλασσας και τ΄ουρανού, αλλά αφήνει ελεύθερα τα όνειρά μου να καλπάζουν μακριά.

Και με το κεφάλι μου όρθιο πάντα ψάχνω για σταθερά σημεία.
Τους βράχους μου, τ΄αστέρια μου ,το φάρο μου.

Εκείνον που ορθώνεται ψηλότερα από κάθε κύμα και μου δείχνει το δρόμο προς το δρόμο μου.
Εκείνον που τα βράδια που κοπάζουν οι φωνές, οι αγκαλιές κι οι υστερίες είναι πάντα εκεί να μου κρατά παρέα.
Εκείνον που όσο μακριά κι αν πάω , θα είναι πάντα εκεί και θα με περιμένει γεμίζοντας με φως τα σκοτάδια μου.

Κι έτσι ξαφνικά ο γυριμός έχει νόημα.
Κι έτσι ξαφνικά τα σταθερά σημεία γίνονται προορισμός.

Γλύκανε τον «Πλανήτη» της Μήλου με τις «Φεγγαροκουταλιές» της, η Μαριλένα Παππά

Οι «Φεγγαροκουταλιές» και ο «Πλανήτης που Χαμογελά» της Μαριλένας Παππά βρέθηκαν στις δυτικές Κυκλάδες και συγκεκριμένα στο νησί της Μήλου.

Εκεί παιδιά την υποδέχθηκαν με θέρμη και εκείνη τους την  ανταπέδωσε με μια πελώρια αγκαλιά. Μοίρασε ρόλους από τα βιβλία της και οι λιλιπούτιοι ηθοποιοί ανταποκρίθηκαν με μεγάλη ευχαρίστηση και διάθεση.

Ο μικρός Μάιλο Μεντ η αδελφή του η  Ανεμηλιά, ο Θεός Βάρβας και η μάγισσα Κουμάρα πήραν σάρκα και οστά και ξεπήδησαν από τις σελίδες των βιβλίων κάνοντας μικρούς και μεγάλους να ταξιδέψουν στη σφαίρα της φαντασίας με προορισμό μαγικούς κόσμους.

Μάλιστα κατά τη διάρκεια της παράστασης η συγγραφέας, που είχε αναλάβει το ρόλο της αφηγήτριας, ρωτούσε το κοινό ποια υπόθεση  έκανε για την συνέχεια του έργου, προσδίδοντας στο έργο μια διαδραστική χροιά.

Εκείνο ανταποκρίθηκε και επί τάπητος τέθηκαν πολλές γνώμες και απόψεις, οι οποίες έδειξαν πως στροβίλιζε και η φαντασία των μικρών αλλά και των μεγάλων θεατών.

Δείτε περισσότερα εδώ

«Ο μυστικός δείπνος»

11 Φεβρουαρίου 2013. Η ημέρα των γενεθλίων μου.

-Τι θέλεις να κάνουμε σήμερα που γιορτάζεις, με ρωτάει ο καλός μου.

Μμμ, η αλήθεια ήταν ότι δε με πολυένοιαζε.

Είχε προηγηθεί ένα τέλειο ξενύχτι και πριν απ’ αυτό άλλες τόσο υπέροχες μέρες και πριν απ’ αυτές άλλες τόσο εμπνευσμένες, τόσο γεμάτες με χαμόγελο ,με δημιουργία , με έρωτα νύχτες και πριν απ’ αυτές άλλα τόσο γεμάτα χρόνια με λάθη, με βλακείες ,με καβγάδες, με αδιέξοδα και πριν απ’ αυτά τόσα αθώα γέλια στις πλατείες και στα προαύλια. Είχαν προηγηθεί τόσες πολλές λέξεις μέχρι να φτάσω στα 25, που για σήμερα δεν ήθελα να πω τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Ήθελα απλά να αφεθώ στις ευχές και στις αγκαλιές .

Ήθελα μόνο να ανοίξω το στόμα μου και να του πω ότι είναι τα καλύτερα γενέθλια της ζωής μου, χάρις σ’ εκείνον.

-Μμμ, πάμε στο Allou;

Είχα τόσα πολλά χρόνια να πάω!

-Φύγαμε!

Το πιο ωραίο με τις βραδινές βόλτες στην Αθήνα είναι η θέση του συνοδηγού! Να χαζεύεις τους άλλους οδηγούς στα γύρω αυτοκίνητα στην εθνική, ποιος σκαλίζει τη μύτη του στο φανάρι, ποιος τσακώνεται με τη γυναίκα του στο δίπλα κάθισμα, ποιος ακούει Παντελή Παντελίδη στο τέρμα! Να κοιτάς όλον αυτόν τον κόσμο να πηγαινοέρχεται από φανάρι σε φανάρι. Πάντα με γοήτευε αυτή η «ανταλλαγή» πληθυσμών σε κάθε φανάρι. Κάποιοι περνούν από τη μία πλευρά και κάποιοι από την άλλη, αλλά εκείνο το δευτερόλεπτο που βρίσκονται όλοι στη μέση, μοιάζει λες και κάποιος ζωγράφισε μία νοητή πράσινη γραμμή. Και οι μεν και οι δε, ξαφνικά βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο. Και δεν έχει σημασία ποιοι είναι ,τι φορούν, προς τα πού κατευθύνονται εκείνη τη στιγμή.

Και τελικά φτάνουμε! Αφήνουμε το αυτοκίνητο και οδεύουμε προς τις πόρτες του Allou!

Έπρεπε να μας είχε προϊδεάσει το γεγονός ότι στο δρόμο δεν υπήρχε καμία κινητικότητα προς το χώρο! Και να σου λοιπόν το λουκέτο στην πόρτα.

Κλειστά!!

-Και τώρα;

-Πάμε για φαγητό;

 Και σαν άλλα 15χρονα κινήσαμε για τα Goody’s!!

Κάτσαμε στις πλαστικές καρέκλες και απλώσαμε στο μεταλλικό τραπέζι την πραμάτια μας. Μία σαλάτα, 2 τσιζ, 1 πατάτες και ένα αναψυκτικό!

Κάτσαμε εκεί να τρώμε ,να μιλάμε, να γελάμε ,να φιλιόμαστε. Πέρασε έτσι ένα δίωρο. Άνθρωποι έμπαιναν, άνθρωποι έβγαιναν, αλλά εμείς συμπεριφερόμασταν λες και ήμασταν οι μόνοι σ’ αυτόν τον κόσμο. Είναι απίστευτο πόσα πολλά μπορείς να νιώσεις απλά κοιτάζοντας τον άλλον. Και ξαφνικά τα Goody’s έγιναν το πιο ρομαντικό εστιατόριο που είχα κάτσει ποτέ!

Μπορεί να μην τσουγκρίσαμε με κόκκινο κρασί, αλλά ήπιαμε παρέα τη sprite στο χάρτινο κυπελλάκι.

Καμία σημασία δεν είχε αν ήμουν στα Goody’s στο Ρέντη ή στο La pergola ,στη Ρώμη γιατί ο δείπνος αφορούσε μόνο εμάς του δυο και κανένα από τα πιάτα του μενού…

Κι άρχισε να παίρνει μια άλλη μορφή…Σχεδόν μυστική.

Στο δρόμο για τη δουλειά

Στο δρόμο για τη δουλειά σήμερα.

Αν και Φλεβάρης ,στους δρόμους έξω διαχεόταν μία απερίγραπτη άνοιξη.

Ίσως να φταίει ο Ήλιος . Για κάποιο λόγο όταν γράφω τη λέξη ήλιος, αυτόματα μου βγαίνει το η με κεφαλαίο.Είναι γιατί είναι η δική μου θεότητα..

Ίσως εκείνο το λεπτό αεράκι που ταξιδεύει σ’ ολόκληρη τη Χώρα .Κι όταν φτάνει στην Αθήνα εξασθενημένο, σα να βάζει όση δύναμη του έχει απομείνει που  νιώθεις σχεδόν να σε χαϊδεύει…

Ίσως να είναι που είμαι εγώ ερωτευμένη…