Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

Τ΄όνειρο πρέπει να ζει...

Μάιος... και κάτω από τα ζακετάκια τα πρώτα κοντομάνικα ξεπροβάλλουν δειλά στο δρόμο από το Μοναστηράκι στο Θησείο!
Μάιος... και τα πρώτα μαγιό της χρονιάς απενοχοποιούν κάθε παραπανίσιο κιλό του χειμώνα στις παραλίες της Σαρωνίδας (και το "Μαύρο Λιθάρι" να μετατρέπεται σε πολύχρωμο πια!)
Μάιος... και τα πρώτα πέδιλα πατούν τους δρόμους του Αμαρουσίου και ξορκίζουν κάθε ίχνος μπότας!
Μάιος... κι εγώ κάπου εκεί ανάμεσα... να βλέπω τους αιθέρες να πετούν άτακτα στον αέρα και να ονειρεύομαι... Πότε περπατώντας ανάμεσα στο πλήθος του κέντρου, πότε ως συνοδηγός, πότε καθήμενη στο αγαπημένο μου παγκάκι στην Κηφισίας περιμένοντας κάποιο Α8...

Μάιος... Και χθες στο "προσωρινό μας στέκι" (έτσι ονομάσαμε το καφέ της γειτονιάς -Πλατεία Αγ. Ευσταθίου, Νέα Ιωνία -"nuestro"- ανάθεμα κι αν ξέρει κανείς ισπανικά απ' αυτούς που συχνάζουν) η Σο, ο Chandleroukos κι εγώ κουβεντιάζαμε και διαφωνούσαμε σε σημείο που τα γύρω τραπέζια άρχισαν να μας κοιτούν περίεργα. (κάποιες φορές είναι τόσο ωραίο να είμαστε ΕΜΕΙΣ).
 Ξάπλωσα πίσω στον καναπέ και αφουγκράστηκα.. τα ανόητα χαχανητά από τις κοριτσοπαρέες δίπλα, τα διερχόμενα αυτοκίνητα, τα ζάρια από το τάβλι, τα σκυλιά απ' έξω να γαυβγίζουν πότε-πότε, μία μαμά να μιλά στο μωρό της, τα αγόρια του δημοτικού να μπιστάνε τη μπάλα του μπάσκετ και να κατευθύνονται στην πλατεία, τη Σο και τον Chandlerouko να μιλούν για τις επερχόμενες αλλαγές  στη Χώρα και το αεράκι της εποχής να ανακατεύει τους ήχους και να τους σκορπά ψηλά στον ουρανό...
κι εγώ να ονειρεύομαι....

Χαμογέλασα... Περνάω τόσο όμορφα, σκέφτηκα... και συνέχισα να διαφωνώ με τον Chandlerouko μέχρι να τον φέρω στα όριά του για να τον κοροϊδέψουμε εκ νέου με τη Σο!!
Μάιος... κι αποφάσισα να κάνω τη ζωή μου όπως ακριβώς τη θέλω ... Γιατί το όνειρο πρέπει να ζει...

1 σχόλιο: