Θα μου πεις γιατί δεν κάθεσαι κανονικά σαν άνθρωπος να φας σε κάποιο τραπέζι, παρά προτιμάς να κάθεσαι στο παγκάκι της πλατείας; Το φαγητό για ‘μένα είναι μία ιδιαίτερη στιγμή που επιβάλλεται να μοιράζεσαι με άλλους. Δεν είναι βασικά το ίδιο το φαγητό που μοιράζεσαι, όσο το τραπέζι κι αυτό που συμβολίζει το ίδιο το τραπέζι. Ο χώρος, ο χρόνος και το μάζεμα γύρω απ’ αυτό. Μ’ αρέσουν οι παρέες που φωνάζουν όταν τρώνε, γελούν, ρίχνουν το κρασί στο τραπεζομάντηλο κι ύστερα λένε γούρι-γούρι. Μ’ αρέσουν τα γεμάτα τραπέζια , όπου οι άνθρωποι παραγγέλνουν πιο πολλά απ’ όσα μπορούν να φάνε κι άλλη μία πατάτες κι άλλη μία τζατζίκι και οι άντρες πίνουν με το κιλό τις μπύρες. Κι εκεί που λες φτάνει, δεν αντέχω άλλο παραγγέλνεις κι ένα γλυκάκι, έτσι βρε αδερφέ να χωνέψεις. Εγώ τι να πάω να κάνω; Να κάτσω ήσυχη-ήσυχη με μια σαλατίτσα και δυο ψωροκαλαμάκια σε μια γωνιά, λες κι είμαι καμιά ξενέρωτη τουριστριούλα , θεωρώ ότι είναι προσβολή για το ελληνικό πνεύμα!
Δευτέρα 8 Ιουλίου 2013
Απόσπασμα από το νέο μου βιβλίο!!
Θα μου πεις γιατί δεν κάθεσαι κανονικά σαν άνθρωπος να φας σε κάποιο τραπέζι, παρά προτιμάς να κάθεσαι στο παγκάκι της πλατείας; Το φαγητό για ‘μένα είναι μία ιδιαίτερη στιγμή που επιβάλλεται να μοιράζεσαι με άλλους. Δεν είναι βασικά το ίδιο το φαγητό που μοιράζεσαι, όσο το τραπέζι κι αυτό που συμβολίζει το ίδιο το τραπέζι. Ο χώρος, ο χρόνος και το μάζεμα γύρω απ’ αυτό. Μ’ αρέσουν οι παρέες που φωνάζουν όταν τρώνε, γελούν, ρίχνουν το κρασί στο τραπεζομάντηλο κι ύστερα λένε γούρι-γούρι. Μ’ αρέσουν τα γεμάτα τραπέζια , όπου οι άνθρωποι παραγγέλνουν πιο πολλά απ’ όσα μπορούν να φάνε κι άλλη μία πατάτες κι άλλη μία τζατζίκι και οι άντρες πίνουν με το κιλό τις μπύρες. Κι εκεί που λες φτάνει, δεν αντέχω άλλο παραγγέλνεις κι ένα γλυκάκι, έτσι βρε αδερφέ να χωνέψεις. Εγώ τι να πάω να κάνω; Να κάτσω ήσυχη-ήσυχη με μια σαλατίτσα και δυο ψωροκαλαμάκια σε μια γωνιά, λες κι είμαι καμιά ξενέρωτη τουριστριούλα , θεωρώ ότι είναι προσβολή για το ελληνικό πνεύμα!
Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013
Η γοητεία του και
Το και.
Η γοητεία ότι μία πρόταση συνδέεται με μία άλλη, μία σκέψη συνδέεται με μία άλλη, μία ενέργεια, ένας άνθρωπος, ένα εγώ συνδέεται με κάτι άλλο.
Το και εκφράζει τη βαθύτερη ανάγκη μας να ξέρουμε ότι δυνητικά μπορούμε να γίνουμε κάτι άλλο, κάτι μεγαλύτερο από το εγώ μας. Το εμείς.
Ποτέ δεν το κατάλαβα μέχρι σήμερα... πίσω από κάθε σχέση, ενέργεια, σκέψη, πίσω από κάθε ηλιοβασίλεμα και κάθε δύση, πίσω από τα γέλια και τις παρέες, το χαβαλέ και τη θλίψη, πίσω από κάθε αγώνα για ζωή, πίσω από κάθε προσπάθεια το κίνητρο είναι πάντα αυτό.
Η σύνδεση, η συνέχεια, η αλληλουχία με κάτι άλλο.
Κι η γοητεία του παραμένει αναλλοίωτη στους αιώνες γιατί κανένα κόμμα δεν μπόρεσε να συνδέσει το εγώ με το εσύ καλύτερα από το και.
Η γοητεία ότι μία πρόταση συνδέεται με μία άλλη, μία σκέψη συνδέεται με μία άλλη, μία ενέργεια, ένας άνθρωπος, ένα εγώ συνδέεται με κάτι άλλο.
Το και εκφράζει τη βαθύτερη ανάγκη μας να ξέρουμε ότι δυνητικά μπορούμε να γίνουμε κάτι άλλο, κάτι μεγαλύτερο από το εγώ μας. Το εμείς.
Ποτέ δεν το κατάλαβα μέχρι σήμερα... πίσω από κάθε σχέση, ενέργεια, σκέψη, πίσω από κάθε ηλιοβασίλεμα και κάθε δύση, πίσω από τα γέλια και τις παρέες, το χαβαλέ και τη θλίψη, πίσω από κάθε αγώνα για ζωή, πίσω από κάθε προσπάθεια το κίνητρο είναι πάντα αυτό.
Η σύνδεση, η συνέχεια, η αλληλουχία με κάτι άλλο.
Κι η γοητεία του παραμένει αναλλοίωτη στους αιώνες γιατί κανένα κόμμα δεν μπόρεσε να συνδέσει το εγώ με το εσύ καλύτερα από το και.
Τετάρτη 5 Ιουνίου 2013
Αποφώνηση μιας σημαντικά ασήμαντης βραδιάς
Ο ήλιος έπεσε. Κοίταξα γύρω μου τα παιδιά που πηδούσαν από τα χαμηλά, πέτρινα μαντράκια, τους γονείς που κουβέντιαζαν, τις παρέες που έπιναν κρύους καφέδες, τον ουρανό που σκοτείνιαζε και ξανά πάλι τον ήλιο που έπεφτε.
Κι έτσι ξαφνικά αποφάσισα γι' αυτήν τη μικρή και τόσο ασήμαντη στιγμή ότι είμαι επιτέλους ευτυχισμένη. Χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Μου αρκούσε που καθόμουν στο αγαπημένο μου καφέ απόψε, ο αέρας φυσούσε, η Αθήνα έμοιαζε το ομορφότερο μέρος του κόσμου κι εγώ ανέπνεα, επιτέλους ζούσα.
Κι έτσι ξαφνικά αποφάσισα γι' αυτήν τη μικρή και τόσο ασήμαντη στιγμή ότι είμαι επιτέλους ευτυχισμένη. Χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Μου αρκούσε που καθόμουν στο αγαπημένο μου καφέ απόψε, ο αέρας φυσούσε, η Αθήνα έμοιαζε το ομορφότερο μέρος του κόσμου κι εγώ ανέπνεα, επιτέλους ζούσα.
Δευτέρα 27 Μαΐου 2013
ταξίδια με τα πουλιά της Σκιάθου...
Είχα κουραστεί να βλέπω αυτά τα απαίσια κακομαθημένα μικρομέγαλα που κυκλοφορούν σε όλα τα ιδιωτικά (και μη )σχολεία της Αθήνας. Είχα κουραστεί να βλέπω παιδιά χωρίς νεύρο που τους κάνεις μία ερώτηση και σε κοιτούν σα να έκανες κάτι εξωπραγματικό!
Επιτέλους είχα ανάγκη να δω παιδιά με γέλιο, με δρατηριότητες, παιδιά που παίζουν στην αυλή και τρέχουν, που κάνουν θόρυβο! Παιδια που κολυμπούν , που χαίρονται με τον ήλιο και τη θάλασσα, που ενθουσιάζονται με ένα βιβλίο, που παθιάζονται με ένα θεατρικό παιχνίδι, παιδιά που έχουν φίλους κι όχι εχθρούς, που πέφτουν και χτυπούν, που τσακώνονται, που δεν έχουν καμία όρεξη να παίζουν με υπολογιστές , που δεν έχουν ανάγκη τα κινητά των γονιών τους για να περάσουν την ώρα τους. Τέτοια είναι τα Πουλιά του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού της Σκιάθου! Το ήξερα από την προηγούμενη φορά που είχαμε συνεργαστεί στα Χάνια Πηλίου γι' αυτό και με τεράστια χαρά τα ξανασυνάντησα, αυτή τη φορά στην Σκιάθο!
Κι ένιωσα πολύ τυχερή που αυτά τα συγκεκριμένα παιδιά ήξεραν το όνομά μου, είχαν διαβάσει τα βιβλία μου κι όταν με ξαναείδαν στο νησί τους, έπεσαν όλα μαζί στην αγκαλιά μου! Περάσαμε ολόκληρη τη μέρα μαζί με εκείνα και τα στελέχη του ΣΕΟ Γιαννούλα Κοκολιού, Σεβεριάνα Βέργα, Κωνσταντίνα Αντωνίτσα και Φιλιώ Φεργάδη και κατάλαβα γιατί τα παιδιά αυτά είναι τόσο ζωντανά!
Μία ολόκληρη μέρα ήταν γεμάτη από δραστηριότητες(όχι απ' αυτές τις υποτιθέμενες που πληρώνουν εδώ στην Αθήνα οι γονείς ένα σωρό λεφτά για να γίνουν τα παιδιά τους ακόμα πιο σνομπ). Το μυαλό των πουλιών δε σταμάτησε ούτε στιγμή να ζυμώνεται...!
Μπάνιο, τραγούδι, περπάτημα, ζωγραφική, θεατρικό παιχνίδι, η μέρα είχε απ' όλα !! Τα παιδιά λειτουργούσαν σα μια ομάδα αλλά παράλληλα τόσο ανεξάρτητα!
Για μένα συγκλονιστική στιγμή ήταν η επιστροφή μας από το μπάνιο στο κτήριο του ΣΕΟ για να προετοιμαστούμε για την παρουσίαση του βιβλίου. Καθ΄όλη τη διάρκεια της διαδρομής ανάμεσα στον Σκιαθίτικο ήλιο και τις μωβ βουκαμβίλιες τα παιδιά υπό την καθοδήγηση του Σοφού Πουλιού-Γιαννούλα, τραγουδούσαν όλα μαζί συνθήματα! Οι τουρίστες μας κοιτούσαν χαμογελώντας και οι κάτοικοι χαίρονταν για τα νιάτα του τόπου. Ένιωσα σχεδόν συγκινημένη που ήμουν μέρος αυτής της ιερής πορείας!
Όταν ήρθε η ώρα να παρουσιάσουμε το βιβλίο μου "Ο πλανήτης που χαμογελά", τα παιδιά συνεργάστηκαν άψογα, χωρίς παράπονα, χωρίς χαζομάρες, χωρίς ναζάκια για το ποιος είναι πιο ωραία ντυμένος ή ποιος λέει πιο πολλά λόγια! Ήξεραν όλοι πόσο σημαντικοί είναι για να βγει ωραίο το συνολικό αποτέλεσμα. Η Γιαννούλα , η Κωνσταντίνα, η Σεβεριάνα και η Φιλιώ ανέλαβαν να δημιουργήσουν το ονερικό σκηνικό με απλά υφάσματα, χρυσόσκονη και πολλή φαντασία! Έφτιαξαν έναν ολόκληρο, νέο κόσμο σχεδόν από το τίποτα! Έβαψαν κι έντυσαν τα παιδιά κι έκαναν το δικό μου πλανήτη να χαμογελάσει πιο δυνατά από ποτέ!
Η αυλή του ΣΕΟ γέμισε από χρώματα και γέλια και παιδικές φωνές και χρυσόσκονες.
Αυτές είναι οι δράσεις του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού κι είμαι πολύ περήφανη που επέλεξαν εμένα για να κλείσουμε μαζί τις εκδηλώσεις τους γι' αυτήν τη χρονιά!
Ευχαριστώ πολύ για όλα και πιο πολύ για το καλύτερο απόγευμα της ζωής μου...
Επιτέλους είχα ανάγκη να δω παιδιά με γέλιο, με δρατηριότητες, παιδιά που παίζουν στην αυλή και τρέχουν, που κάνουν θόρυβο! Παιδια που κολυμπούν , που χαίρονται με τον ήλιο και τη θάλασσα, που ενθουσιάζονται με ένα βιβλίο, που παθιάζονται με ένα θεατρικό παιχνίδι, παιδιά που έχουν φίλους κι όχι εχθρούς, που πέφτουν και χτυπούν, που τσακώνονται, που δεν έχουν καμία όρεξη να παίζουν με υπολογιστές , που δεν έχουν ανάγκη τα κινητά των γονιών τους για να περάσουν την ώρα τους. Τέτοια είναι τα Πουλιά του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού της Σκιάθου! Το ήξερα από την προηγούμενη φορά που είχαμε συνεργαστεί στα Χάνια Πηλίου γι' αυτό και με τεράστια χαρά τα ξανασυνάντησα, αυτή τη φορά στην Σκιάθο!
Κι ένιωσα πολύ τυχερή που αυτά τα συγκεκριμένα παιδιά ήξεραν το όνομά μου, είχαν διαβάσει τα βιβλία μου κι όταν με ξαναείδαν στο νησί τους, έπεσαν όλα μαζί στην αγκαλιά μου! Περάσαμε ολόκληρη τη μέρα μαζί με εκείνα και τα στελέχη του ΣΕΟ Γιαννούλα Κοκολιού, Σεβεριάνα Βέργα, Κωνσταντίνα Αντωνίτσα και Φιλιώ Φεργάδη και κατάλαβα γιατί τα παιδιά αυτά είναι τόσο ζωντανά!
Μία ολόκληρη μέρα ήταν γεμάτη από δραστηριότητες(όχι απ' αυτές τις υποτιθέμενες που πληρώνουν εδώ στην Αθήνα οι γονείς ένα σωρό λεφτά για να γίνουν τα παιδιά τους ακόμα πιο σνομπ). Το μυαλό των πουλιών δε σταμάτησε ούτε στιγμή να ζυμώνεται...!
Μπάνιο, τραγούδι, περπάτημα, ζωγραφική, θεατρικό παιχνίδι, η μέρα είχε απ' όλα !! Τα παιδιά λειτουργούσαν σα μια ομάδα αλλά παράλληλα τόσο ανεξάρτητα!
Για μένα συγκλονιστική στιγμή ήταν η επιστροφή μας από το μπάνιο στο κτήριο του ΣΕΟ για να προετοιμαστούμε για την παρουσίαση του βιβλίου. Καθ΄όλη τη διάρκεια της διαδρομής ανάμεσα στον Σκιαθίτικο ήλιο και τις μωβ βουκαμβίλιες τα παιδιά υπό την καθοδήγηση του Σοφού Πουλιού-Γιαννούλα, τραγουδούσαν όλα μαζί συνθήματα! Οι τουρίστες μας κοιτούσαν χαμογελώντας και οι κάτοικοι χαίρονταν για τα νιάτα του τόπου. Ένιωσα σχεδόν συγκινημένη που ήμουν μέρος αυτής της ιερής πορείας!
Όταν ήρθε η ώρα να παρουσιάσουμε το βιβλίο μου "Ο πλανήτης που χαμογελά", τα παιδιά συνεργάστηκαν άψογα, χωρίς παράπονα, χωρίς χαζομάρες, χωρίς ναζάκια για το ποιος είναι πιο ωραία ντυμένος ή ποιος λέει πιο πολλά λόγια! Ήξεραν όλοι πόσο σημαντικοί είναι για να βγει ωραίο το συνολικό αποτέλεσμα. Η Γιαννούλα , η Κωνσταντίνα, η Σεβεριάνα και η Φιλιώ ανέλαβαν να δημιουργήσουν το ονερικό σκηνικό με απλά υφάσματα, χρυσόσκονη και πολλή φαντασία! Έφτιαξαν έναν ολόκληρο, νέο κόσμο σχεδόν από το τίποτα! Έβαψαν κι έντυσαν τα παιδιά κι έκαναν το δικό μου πλανήτη να χαμογελάσει πιο δυνατά από ποτέ!
Η αυλή του ΣΕΟ γέμισε από χρώματα και γέλια και παιδικές φωνές και χρυσόσκονες.
Αυτές είναι οι δράσεις του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού κι είμαι πολύ περήφανη που επέλεξαν εμένα για να κλείσουμε μαζί τις εκδηλώσεις τους γι' αυτήν τη χρονιά!
Τετάρτη 22 Μαΐου 2013
άτιτλο απόσπασμα
-Ποιο
κομμάτι είναι αυτό, του φωνάζω απ’ έξω;
-Του
Ορφέα Περίδη, το υλαγιαλή. Α, εσύ είσαι τελείως άσχετη, πρέπει να ξεκινήσουμε
εντατικά μαθήματα! Πρέπει να ξεριζώσουμε κάθε ίχνος Σώτη Βολάνη και Γιώργου
Τσαλίκη που έχεις μέσα σου!
-ΠΟΤΕ,
του λέω με νάζι! Εγώ είμαι πιστή στις αρχές μου! Αλλά θα κάνω μία εξαίρεση για
αυτό το τραγούδι και μόνο! Άντε , τι κάνεις πια εσύ ,του λέω; Πείνασα!
-Τώρα,
τώρα, κάτσε εκεί που σου είπα κι έρχομαι με τη σπεσιαλιτέ μου!
Τα
πιάτα καταφτάνουν, εκείνος μου δίνει ένα πεταχτό φιλί στο στόμα κι έρχεται να
κάτσει δίπλα μου.
Κι αν έπρεπε να διαλέξω αυτή
θα ήταν η καλύτερη στιγμή της ζωής μου.
(και πέρασε...)
Παρασκευή 17 Μαΐου 2013
Αυτό ήθελα να πω και μόνο.
Η νοσταλγία του παρελθόντος για το τι θα μπορούσε να είναι μέλλον , επισκιάζει το παρόν.
Ξερω τι φταίει.
Τα ατελείωτα τέλη, τα μισά αντίο και οι υποσχέσεις ότι κάποτε θα βρεθούμε ξανά.
*αλλά μόνο όταν το παρόν είναι άδειο.
Ξερω τι φταίει.
Τα ατελείωτα τέλη, τα μισά αντίο και οι υποσχέσεις ότι κάποτε θα βρεθούμε ξανά.
*αλλά μόνο όταν το παρόν είναι άδειο.
Πέμπτη 16 Μαΐου 2013
Μεγάλος καλοκαιρινός διαγωνισμός!!!!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)