Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ-ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Θα καλλιεργήσω το ωραιότερο άνθος. Στις καρδιές των ανθρώπων θα φυτέψω την Αχαριστία.

Ευνοϊκοί είναι οι καιροί, κατάλληλος ο τόπος. Ὁ άνεμος τσακίζει τα δέντρα. Στη νοσηρή ατμόσφαιρα ορθώνονται φίδια. Οι εγκέφαλοι, εργαστήρια κιβδηλοποιών. Τερατώδη νήπια τα έργα, υπάρχουν στις γυάλες. Και μέσα σε δάσος από μάσκες, ζήτησε να ζήσεις. Ἐγώ θα καλλιεργήσω την Αχαριστία.

Όταν έρθει η τελευταία άνοιξις, ο κήπος μου θα ῾ναι γεμάτος από θεσπέσια δείγματα του είδους. Τα σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θα περπατώ στους καμπυλωτούς δρόμους, μετρώντας αυτά τα λουλούδια. Πλησιάζοντας με κλειστά μάτια τη βελούδινη, σκοτεινή στεφάνη τους, θα νιώθω στο απρόσωπο τους αἰχμηρούς των στημόνες και θ᾿ αναπνέω τ᾿ άρωμά τους.
Οι ώρες θα περνούν, θα γυρίζουν τ᾿ άστρα, και οι αύρες θα πνέουν, αλλά εγώ, γέρνοντας ολοένα περσότερο, θα θυμάμαι.

Θα θυμάμαι τις σφιγμένες γροθιές, τα παραπλανητικά χαμόγελα και την προδοτική αδιαφορία.
Θα μένω ακίνητος ημέρες και χρόνια, χωρίς να σκέπτομαι, χωρίς να βλέπω, χωρίς να εκφράζω τίποτε άλλο. Θα είμαι ολόκληρος μία πικρή ανάμνησις, ένα άγαλμα που γύρω του θα μεγαλώνουν τροπικά φυτά, θα πυκνώνουν, θα μπερδεύονται μεταξύ τους, θα κερδίζουν τη γη και τον αέρα. Σιγά σιγά οι κλώνοι τους θα περισφίγγουν το λαιμό μου, θα πλέκονται στα μαλλιά μου, θα με τυλίγουν με ανθρώπινη περίσκεψη.

Κάτου από τη σταθερή τους ώθηση, θα βυθίζομαι στο χώμα.
Και ο κήπος μου θα είναι ο κήπος της Αχαριστίας.

Ξέρεις κάτι; Έχω μια ιδέα!

Όλα ξεκινούν από μια ιδέα...
Ένα ερέθισμα, ένα χαμόγελο, ένα πρόσωπο στον προαστιακό, ένα φύλλο που πέφτει ακριβώς την ώρα που περνάς κάτω από το δέντρο, ένα φιλί, ένα ραντεβού....
Κι όλα δένουν μεταξύ τους εκείνην την τρελή στιγμή που βλέπεις επιτέλους το μέλλον σου να ζωντανεύει...

Ξέρεις κάτι; Έχω μία ιδέα ,λέω πονηρά...
-Εσύ να μ΄αγαπάς κι εγώ να χαμογελάω....

Η ιερή Τριάδα της βλακείας!

Στη δουλειά, στη βόλτα, στον καφέ, παντού υπάρχει ένας μύθος που περιμένει να τον ανακαλύψεις!!
Ιδού οι ατάκες που άκουσα τον τελευταίο καιρό (και κατέπνιξα τα γέλια μου!!!)

1. Συζήτηση στο γραφείο με εξωτερικό συνεργάτη

-Θα ακολουθήσουμε την περπατημένη!!!!
(εγώ λέω να πάρω ταξί!!)


2. Ατάκα τύπου που προσπαθεί να μου προωθήσει πακέτο σταθερής τηλεφωνίας:

-Άκουσον μεν, πέταξον δε
(καλέ να μην ξεχάσω την μπέρτα του Σούπερμαν!)


3. Κουβέντα με γνωστό μου:

-Με έπιασες εξαπίνης
-Συγγνώμη σε πάτησα;;;;

(Τι το θέλω και μιλάω κυριλάτα, μου λες;;;)

Τέλος Κυριακής, Αρχή Δευτέρας...

Κάποιες φορές αυτό που χρειάζεται κανείς είναι να αφήσει επιτέλους τον εαυτό του ελεύθερο να κλάψει...

Κι έτσι τελειώνει μία ακόμα Κυριακή κι αρχίζει μία νέα Δευτέρα ,κι έτσι τελειώνει μία ολόκληρη εποχή κι αρχίζει μία νέα...

Και το καλοκαίρι, γίνεται επιτέλους χειμώνας χωρίς ενδιάμεσες στάσεις κι ο Οκτώβρης πήρε πια τη μορφή που του πρέπει...
 

Πήγαινέ με όπου θες...

Βραδινές διαδρομές στην Αθήνα. Την αγαπώ πολύ την πόλη μου τα βράδια.
Και πιο πολύ αυτήν την εποχή... Ο καιρός δεν έχει αποφασίσει ακόμα τι θέλει να κάνει με τα σύννεφά του και ο αέρας έρχεται πότε-πότε να ανακατέψει τα μαλλιά , την ψυχή και τις σκέψεις μου ...
Όταν φυσάει έχω την αίσθηση ότι σ΄ακούω...
Ένα μήνυμα που προσπαθείς να μου μεταφέρεις χρόνια τώρα ,αλλά ο αέρας πάντα σκορπίζει τη φωνή σου εδώ κι εκεί κι εγώ ποτέ δεν το μαθαίνω...

Και ξαφνικά επιστρέφω στην πραγματικότητα, να βρίσκομαι συνοδηγός σε κάποιο αυτοκίνητο που διαχίζει με ταχύτητα τον Κηφισσό στις δύο το βράδυ κι ο αέρας από το ανοιχτό παράθυρο να έχει σκορπίσει τις σκέψεις μου πολύ μακρύτερα από τα αυτοκίνητα που διασχίζουν το δρόμο ταυτόχρονα με ΄μας, πολύ μακρύτερα από τις πολυκατοικίες που αφήνουμε πίσω, πολύ μακρύτερα από τα φωτάκια που λαμπυρίζουν από μακριά...Πολύ μακρύτερα από το χθες , πολύ μακρύτερα από το σήμερα που τελειώνει , αλλά τόσο κοντά πια σ΄αυτό που χρόνια τώρα προσπαθείς να μου πεις...

Κι έτσι δε με νοιάζει πια αν θα με πας απ΄το σπίτι....

Γι΄απόψε πήγαινέ με όπου θες.

Θυμήσου...

θυμάμαι...

εκείνου του φθινοπώρου τα φιλιά (τους ήχους, τα σχήματα, τις μυρωδιές της μέντας και του νυχτολούλουδου)

εκείνες τις νύχτες καλοκαιριού...εκείνου του καλοκαιριού...που όμοιο του δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δε θα υπάρξει ποτέ ξανά...(ο χρόνος πετάει στους αιθέρες και χάνεται)

εκείνα τα γέλια μας...(αυτά που κάποτε θεωρούσα ευτυχία)

εκείνα τα ανείπωτα σ΄αγαπώ... (αυτά, που πάντα ,πίστευα ότι μια μέρα θα βρω το θάρρος να σου ξεστομίσω...


*και δε βρήκα)

Γαλάζιοι ουρανοί και γκρίζες μέρες...

(για το Σταμάτη)

Οι ψυχές μας είναι απέραντοι γαλάζιοι ουρανοί...
Σε κάθε απώλεια, οι ουρανοί μας γεμίζουν τρύπες . Για να αντέξουμε τον αφόρητο πόνο τοποθετούμε σύννεφα και νομίζουμε ότι τις επουλώνουμε....
Κι όμως... οι τρύπες είναι η μοναδική μας ευκαρία να εισχωρήσουν μέσα μας οι ακτίνες του ήλιου....

Να μην ξεχνάς να χαμογελάς και να αφήνεις τον ήλιο να λάμπει μέσα από σένα...
Αυτό θα ήθελε κι εκείνος...
Αυτό θα έκανε κι εκείνος...