Ανασκόπηση 2013

Χρονιά δύσκολη με αναταραχές, με συγκρούσεις, με κρίσεις-παντός είδους- με παράθυρα κλειστά, σφραγισμένα από το φόβο, αλλά τόσο ανοιχτά και γεμάτα στα δελτία ειδήσεων, με «θυσίες» ανθρώπων και με μια Αθήνα που κλονίζει και κλονίζεται. Με μια πόλη που , τι κι αν στην εκπνοή του 2013 φόρεσε τα καλά της, χαμογέλασε στην πλατεία Συντάγματος, στα γεμάτα καφέ και στα ταχυφαγεία. Στα πρόσωπα των κατοίκων της δε σταμάτησε ποτέ να διαγράφεται εκείνη η θλίψη της προσδοκίας που δεν έρχεται.

            Με μια Χώρα στο μεταίχμιο της αλλαγής να ελπίζει για κάτι (καλύτερο;). Έτσι λοιπόν φτάσαμε σε ακόμα ένα τέλος κι όπως κάθε σοβαρή/ο-ς εκπομπή ,κανάλι, δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό της/του, έτσι κι εμείς-όχι τίποτα άλλο αλλά χτίζουμε κι ένα σοβαρό προφίλ- πάμε να θυμηθούμε την επικαιρότητα που μας απασχόλησε την περασμένη χρονιά (ή αλλιώς όλα όσα θα θέλαμε να ξεχάσουμε).

Γεγονότα που συγκλόνισαν την πόλη.

Δολοφονία Παύλου Φύσσα και το διπλό χτύπημα στο Ηράκλειο

Αριστερών πεποιθήσεων ή όχι, Χρυσαυγίτης ή όχι θα πρέπει κανείς να είναι κτήνος για να παραμείνει αμέτοχος απέναντι στην ψυχρή δολοφονία τριών νέων παιδιών. Τα γεγονότα είναι γνωστά σε όλους και το μπαρούτι ενός λανθάνοντος εμφυλίου άφησε τη μυρωδιά του να σιγοκαίει σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας.

Το κλείσιμο της ΕΡΤ

Το 2013 σηματοδότησε έναν ακόμα πόλεμο. Αυτόν των εργαζομένων της ΕΡΤ. Στις 11 Ιουνίου ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου ανακοίνωσε το λουκέτο της Δημόσιας Τηλεόρασης. Ακολούθησαν η κατάληψη του Ραδιομεγάρου από τους εργαζομένους της ΕΡΤ, οι γκρι οθόνες στη θέση των εκπομπών της δημόσιας τηλεόρασης, οι μαζικές απολύσεις κι ο νέος μόνιμος φορέας ΝΕΡΙΤ.

Η φυλάκιση του Άκη για τις μίζες

Η παραπομπή για πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση ενός πρώην υπουργού στο εδώλιο και, τελικά, η βαρύτατη καταδίκη του για ξέπλυμα «μαύρου» χρήματος ήταν αδιαμφισβήτητα, σύμφωνα με τον «Τύπο της Κυριακής» το κορυφαίο δικαστικό γεγονός της χρονιάς. Ο λόγος για τον Ακη Τσοχατζόπουλο, οι δικαστικές περιπέτειες του οποίου ξεκίνησαν τα προηγούμενα έτη, κορυφώθηκαν όμως μέσα στο 2013.

Απεργίες

Χρονιά απεργιών το 2013 καθώς οι εργαζόμενοι των μετρό, τρένου, πλοίων, νοσοκομείων, αγρότες, καθηγητές, προέβησαν σε κινητοποιήσεις τον προηγούμενο Φεβρουάριο. Το κλίμα αυτό συνεχίστηκε καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς και τη σκυτάλη πήραν οι Διοικητικοί υπάλληλοι στα Πανεπιστήμια, με το ακαδημαϊκό έτος να κινδυνεύει να χαθεί και οι υπάλληλοι στο χώρο της Υγείας.

Άστεγοι κι ουρανοί αιθαλομίχλης

Κρίση, κρίση, κρίση και κάθε γωνιά της πόλης πλημμυρίζει από αστέγους, ναρκομανείς, επαίτες κι αυτόχειρες. Τα ποσοστά για το 2013 είναι συντριπτικά. Κι όλα αυτά υπό τη σκέπη των στρωμάτων αιθαλομίχλης από τα τζάκια, να απειλούν τη δημόσια υγεία.

Πολιτικά-Τα ένδοξα όχι της χρονιάς

Αποχώρηση Φώτη Κουβέλη από την κυβέρνηση.

Όχι είπε ο Φώτης Κουβέλης στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου τελικά κι αποχώρησε. Οι λόγοι μοιράζονται ανάμεσα στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, στο κλείσιμο της ΕΡΤ και στην ανάγκη για ένα καθαρό κούτελο –στο κάτω-κάτω όλοι για ένα τέτοιο ζούμε(που λέει ο λόγος)- του αρχηγού της ΔΗΜΑΡ.

Πρόταση μομφής Αλέξη Τσίπρα

«Όχι» είπε ο Αλέξης Τσίπρας στον Αντώνη Σαμάρα και τον προσκάλεσε σε μια μονομαχία επί των εδράνων της Βουλής καταθέτοντας πρότασης δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης- πώς κατέληξε βέβαια να ταυρομαχεί με το Ευάγγελο Βενιζέλο στο ΕΛ Πάσο, αυτό είναι ένα άλλο σενάριο(ή εν προκειμένω αλλουνού παπά Ευαγγέλ-ι-ο).

Μιχάλης Λιάπης: οι μεταφορές είναι το φόρτε του!

Το δράμα του Μιχάλη Λιάπη απασχόλησε την επικαιρότητα στο τέλος του 2013. Μετά από παραβίαση στοπ ο πρώην υπουργός μεταφορών-αυτό θα πει τραγική ειρωνεία- βρέθηκε να οδηγεί ανασφάλιστο ΙΧ με πλαστές πινακίδες. Γιατί ο Μιχάλης ξέρει να λέει όχι στους νόμους που θέσπισε ο ίδιος!

ΤΡΟΙΚΑ-Ελληνική κυβέρνηση: μια σχέση πάθους

Ναι, στην εκταμίευση της δόσης, όχι στις αποφάσεις της κυβέρνησης σχετικά με τους πλειστηριασμούς , τα Ελληνικά Αμυντικά συστήματα κι ένας Θεός ξέρει σε τι άλλο. Συζητήσεις, διαπραγματεύσεις, ναζάκια και τερτίπια σκιαγραφούν το πορτρέτο αυτής της σχέσης, αλλά δυστυχώς  το ένδοξο όχι σ’ αυτήν την περίπτωση παραλήφθηκε…

Το…μπούλογλου στη Δικαιοσύνη

Όχι στις κατηγορίες που το απαγγέλθηκαν και πίστη στη δικαιοσύνη δήλωσε ο κύριος Τομπούλογλου μετά την απελευθέρωσή του με εγγύηση 150.000 ευρώ. Ο πρώην πρόεδρος του νοσοκομείου Παίδων  Αγλαΐα  Κυριακού  συνελήφθη την παραμονή Πρωτοχρονιάς να παίρνει μίζα 25.000 ευρώ από διαφημιστική εταιρεία. Όχι η Δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή… απλά κάνει τα στραβά μάτια.

Πρόσωπα

Ο ξεχωριστός κύριος Μιχαλολιάκος

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς όταν πρόκειται για τον αρχηγό της Χρυσής Αυγής. Πίσω από τα σίδερα του Κορυδαλλού τον έφερε το 2013, με τη γυναίκα του να φτύνει τις κάμερες και την κόρη του να συσπειρώνει το κίνημα μέσα από βιντεάκια.

Άτιμη κοινωνία…

Στουρνάρας talk of the town

Αδιαμφισβήτητα ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας είναι ένα από τα πρόσωπα της χρονιάς που πέρασε, αφού κατά τη διάρκεια του 2013 ήταν ο αποδεκτής των περισσότερων επιθέτων σχολιασμού ! Πολίτες, πρόσωπα της επικαιρότητας, πολιτικοί φρόντισαν να «στολίσουν» τον Υπουργό Οικονομικών καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς.

Παπακωνσταντίνου

Έπρεπε να περάσουν μήνες έρευνας, αιώνες στα τηλεοπτικά παράθυρα, μαγικά usb , ώσπου να φτάσει 16η Ιουλίου όπου η Βουλή πήρε την απόφαση να παραπέμψει τον πρώην υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Παπακωνσταντίνου σε ειδικό δικαστήριο για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Καιρός του ήταν!

Σαμαράς-ατάκα της χρονιάς!

Εμ έπρεπε να το ΄χε σκεφτεί ότι η ΕΡΤ θα τον εκδικηθεί...
Έπιασε η κατάρα των απανταχού καμεραμάν της Δημόσιας Τηλεόρασης κι έτσι σ΄ ένα διάγγελμα του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά ο ίδιος  μετά από ένα σαρδάμ, αποχώρησε από το βήμα βρίζοντας τον εαυτό του που μπερδεύτηκε. 
Δικαίως η φράση από τα χείλια του πρωθυπουργού ¨γαμ... το κεφάλι μου μ@λ@κ@" ανακυρήσσεται η ατάκα της χρονιάς!

Αντίο Αλέκα, αντίο κολιέ

Μετά από 22 χρόνια η πρώτη γυναίκα αρχηγός κόμματος στην Ελλάδα και η πρώτη γυναίκα γενική γραμματέας του ΚΚΕ, η Αλέκα Παπαρήγα αφήνει το τιμόνι του κόμματος. Στις 14 Απριλίπου μετά από το 19ο συνέδριο με μία λιτή ανακοίνωση γίνεται γνωστό πως η Αλέκα Παπαρήγα παραδίδει τα ηνία του κόμματος στον Δημήτρη Κουτσούμπα. Εμένα προσωπικά θα μου λείψουν τα κολιέ της.

Ξέρεις κάτι; Εγώ δε φοβάμαι.

Ξέρεις κάτι; Εγώ δε φοβάμαι.

Εγώ δε φοβάμαι κι ας τρέμω.

Εγώ στο κενό θα φωνάξω ότι σ' αγαπάω.

Να γυρίζει πίσω σαν ηχώ 

Γιατί εγώ δε φοβάμαι να στέκομαι ανάμεσα σε γκρεμούς

κι ας τρέμω
Γιατί εγώ δε φοβάμαι να ανεβαίνω κορυφές όταν μου δίνεις το χέρι σου
κι ας τρέμω

κι ας ξέρω ότι η πτώση είναι μόλις ένα βήμα μακριά.

Κι ας ξέρω ότι χωρίς εσένα, η πτώση θα είναι χειρότερη από ποτέ,
κι ας τρέμω

Γιατί ξέρεις κάτι, εγώ δε φοβάμαι ν' αγαπάω
Μόνο άσε με να τρέμω
-πλάι σου.

Κρατώ εσένα

Για όλα όσα αύριο συνεχίσουν να υπάρχουν με εμάς, αλλά -αν- χωρίς εμάς, για σήμερα κρατώ αυτό.

Το πρώτο πρωινό φιλί του νέου Δεκέμβρη, τις πορφυρές μπουκαμβίλιες  στα μπαλκόνια, τα ψηλά  πεύκα, τα χαμηλά, τους δρόμους (που περπατήσαμε), τις πέτρες (που χαιρετίσαμε) , τους αέρες (που ανακάτεψαν τα φιλιά μας) κι όλα όσα ευχόμουν χθες -αλλά δεν ήξερα ότι ήσουν εσύ -να συμβούν σήμερα.

Κρατώ εσένα.

Και το αύριο φαίνεται ακόμα ευκολότερο,

γιατί το αυτό είναι άπαξ-το ξέρω-,

αλλά να, μένει καταχωρημένο στο πάντα

-σ' εκείνο το όργανο που καταχωρεί τις αναμνήσεις μας πολύ καλύτερα από το μυαλό μας-
κι έτσι το σήμερα γίνεται αιώνιο.

Βροχερά σ' αγαπάω

-Ή θα πέσουμε μαζί ή...
Δε θυμάμαι πώς τελειώνει αυτή η φράση-στο μαζί τελειώνει.
Θυμάμαι -και θα θυμάμαι, στο υπόσχομαι- στεκόμασταν αγκαλιά,
στο κατώφλι του χειμώνα, σαχλαμαρίζαμε.
Κινδυνεύαμε να πέσουμε.

Αλλά θυμάμαι-και θα θυμάμαι, στο υπόσχομαι-
ανάμεσα στις απέραντες φλυαρίες μας, εκείνες τις πέντε λέξεις που κάθε που τις ανακαλώ
κάνουν την ψυχή μου να κουνιέται πέρα δώθε, λες και εγκλωβίζεται στο σώμα μου και θέλει να βγει.
Να πετάξει, να φτάσει αυτούς τους ήχους που τόσο αγαπά-τη φωνή σου- και να μπλεχτεί μαζί τους, μέχρι που να μην ξεχωρίζουν πια.

Κι όμως θυμάμαι-και θα θυμάμαι, στο υπόσχομαι-σήμερα ήταν.
Έβρεχε. Σήμερα ήταν. Σήμερα το πρωί.

-Το ξέρεις ότι σ' αγαπάω;

Προετοιμασίες κι υποδοχές

Έλα εαυτέ μου, μην σκύβεις το κεφάλι, μην καμπουριάζεις το σώμα.
Σήκωσε το βλέμμα σου ψηλά. Σήκω πάνω, τι κάθεσαι;

Ετοιμάσου, φτιάξε λίγα τα μαλλιά σου, σκούπισε τα μάτια σου, χαμογέλα και μη δειλιάζεις μπροστά στην ευτυχία που έρχεται.

Νοέμβρης στην Αθήνα

Νοέμβρης στην Αθήνα κι η λιακάδα του φθινοπώρου δυσκολεύεται να εγκαταλείψει τον ουρανό. Το ίδιο και η ανάγκη μας να πιστεύουμε σε κάτι. Στο θα που θα έρθει, στο «του χρόνου» που πλησιάζει, στο επόμενο σαββατοκύριακο, σε κάτι ...

Εγώ πιστεύω στο κέντρο της πόλης. Είναι κάτι στον αέρα που διαχέεται κι από το Σύνταγμα εκτείνεται κατά μήκος της Αρεοπαγίτου και πάλι πίσω.

Ένα κράμα από προσδοκίες μικροπωλητών, καστανάδων, ανθρώπων σε καφέ, πεζών.

Παρασκευή στην Αθήνα και κάτι επιτέλους αλλάζει. Τα πρώτα μπουφανάκια κάνουν την εμφάνισή τους.

Στον απόηχο του νέου φόρου ακινήτων και του ασφαλιστικού προσπερνώ αδέσποτα σκυλιά, ορδές αλλοδαπών κι ένα σωρό συζητήσεις στα ασφυκτικά γεμάτα μεζεδοπωλεία. Δύο λαχειοπώληδες σε μια γωνιά αναθεματίζουν το πολιτικό σύστημα, την Τρόικα, τη Χώρα.

-Πάει τελείωσαν όλα, λέει ο πιο φαλακρός στον άλλον.

-Άστα , εδώ δεν έχουμε να φάμε, λέει και καταπίνει την τελευταία μπουκιά από το σουβλάκι του.

Ανεβαίνω την ανηφορίτσα και να ‘μαι! Πλάκα ώρα δέκα και μισή.

Στην οδό Μνησικλέους γίνεται λαϊκό προσκύνημα.

Τουρίστες, Έλληνες, σερβιτόροι και πελάτες όλοι ένα. Νιώθω ξαφνικά λες κι είμαι στο κέντρο του κόσμου. Τα «αχ συγγνώμη» ή έστω τα «αχ, excuse me» δίνουν και παίρνουν μέχρι να καταφέρω να ανέβω στο τραπέζι της παρέας μου. Καθόμαστε στο περίφημο «Γιασεμί», ανάμεσα στις μυρωδιές από την ποικιλία κρεατικών της παρέας που κάθεται στο «γέρο του Μοριά», στις κολώνιες και στ’ αρώματα του φθινοπώρου.

Τσάι ζεστό, λεμονόπιττα και το Αθηναϊκό φεγγάρι να ξεχωρίζει απ’ όλα τα μικρά λαμπάκια των μαγαζιών. Δε θυμάμαι πότε ξανά η ευτυχία σήμαινε απλά μια βόλτα στα Αναφιώτικα.

Κοιτάζω ψηλά, κλείνω τα μάτια μου κι αυτός ο ίδιος αέρας που διαχέεται σε όλες τις συνοικίες της Αθήνας παίρνει τις σκέψεις μου και τις ανακατεύει με τα γέλια , τις συζητήσεις, τα παράπονα, με τους ήχους από τα σπασμένα ποτήρια, με το παρελθόν. Και νιώθω λες και τις φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στο μέλλον. Ο ίδιος αέρας που φύσηξε σχεδόν δύο αιώνες πριν δε σταμάτησε ποτέ να διαχέεται στα σοκάκια της πόλης. Να διαχέεται και να διαχέει τα σημεία των καιρών κι όλες αυτές τις ελληνικές λέξεις στο άπειρο, στο τίποτα, στο χρόνο.

Κι έτσι γι’ απόψε δε με νοιάζει τι ανακοίνωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, η Τρόικα ή το δελτίο των 8. Απόψε οι λέξεις που θα σκορπίσουν στον αέρα της πόλης θα μπλέκονται με γέλια, με ήχους από εκτεταμένα φιλιά και με την ανάγκη μου να πιστεύω στο κέντρο της Αθήνας.

Δυο γραμμές για μια ημέρα που πέρασε

Ξέρεις όταν τίποτα δεν πάει όπως το είχες οραματιστεί, οι φίλοι που έχεις αποκτήσει είναι μια ανάμνηση ότι κάποτε τα πράγματα έγιναν όπως τα ήθελες...

κι αυτό είναι μια κάποια παρηγοριά και μια ελπίδα που περιμένεις να ζωντανέψει ξανά...