Ημερολόγια καλοκαιριού

Συνηθίζω να προχωράω χωρίς να κοιτάω πίσω, πάντα με το κεφάλι μπροστά, αφήνω πίσω και προχωράω χωρίς να βλέπω τι αφήνω... ....Και προχωράω τόσο που κανείς δε με φτάνει πια...
Κι είμαι μόνη μου σ΄αυτό το δρόμο που διάλεξα γιατί το όνειρο δε χωρίζεται ποτέ στα δύο. Πάντα ένας και πάντα εγώ...

Δυνατή, πρέπει να είσαι δυνατή, αυτό λέω συνέχεια στον εαυτό μου κι είμαι πάντα...
Μα να που σήμερα λυγίζω...Μπροστά σ΄αυτά τα ημερολόγια καλοκαιριού...
Οι σελίδες έμειναν όπως τις άφησα το προηγούμενο καλοκαίρι, καλογραμμένες κι αναλλοίωτες να τρυπάνε την ψυχή μου...
οι λέξεις έμειναν οι ίδιες αλλά εγώ προχώρησα τόσο πολύ που έμειναν πια μόνο τα ημερολόγια καλοκαιριού να μου θυμίζουν ότι κάποτε υπήρξα-με...

Τώρα που η συγγνώμη , έγινε sorry…

Οι native speakers συμπατριώτες μου γράφουν πάντοτε σε άπταιστα  greeklish, καλημερίζουν πάντα ξενικά με ένα ελληνοπρεπέστατο hi (κι αν τους ρωτήσεις πώς γράφεται το χαίρεται θα γράψουν κάτι σαν κι αυτό : xerete-αμ δεν ξέρετε!) και την ώρα του αποχαιρετισμού τους πιάνει πάντοτε μία μελαγχολία για την Φοντάνα Ντι Τρέβι κι αντί να ρίξουν νόμισμα , ρίχνουν ένα ciao να ΄χει να βρίσκεται δίπλα στο bye-bye!!

Το μεσημέρι στη δουλειά, αραδιάζουν ένα σωρό ξενικούς όρους … το marketing, το management, ο administrator και δώστου τα anyway , τα  please και τα you know να παίρνουν φωτιά….

Κι εγώ που πάντα παραπονιόμουν για τη συγγνώμη που βρισκόταν στο στόχαστρο μίας επικείμενης αλλαγής γένους με ΤΟ συγγνώμη να δίνει και να παίρνει …ανά τα χρόνια είδα να χάνει κι εκείνο το δεύτερο το έρμο , το γ…

Έχασε το γένος του, έχασε το γάμα του και τελικά και την αξία του…(Γάμα τα....)

Ίσως γι΄ αυτό το sorry μοιάζει καταλληλότερο στις μέρες μας…(το οποίο φροντίζουμε πάντοτε να το γράφουμε επιμελώς με δύο r, μην τύχει και μας κοροϊδέψει κανείς για την ορθογραφία μας… εμάς τους native speakers της πλατείας Ομονοίας…)

Μενιδιάτης-Hλεκτρονική εφημερίδα των Αχαρνών: Γέμισε χρυσόσκονη το θέατρο του Προφήτη Ηλία

Μενιδιάτης-Hλεκτρονική εφημερίδα των Αχαρνών: Γέμισε χρυσόσκονη το θέατρο του Προφήτη Ηλία: ΤΑΞΙΔΕΨΑΝ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ «ΠΛΑΝΗΤΗ ΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑ» ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ Πασπαλισμένοι...

Να διαφέρεις...

Πόσες φορές στη ζωή μου έχω ευχηθεί να ήμουν λίγο λιγότερη...Σε όλα...
Το να διαφέρεις είναι μεγάλο φορτίο...

Να έμοιαζα με ένα από τα κορίτσια της ηλικίας μου που αντιμετωπίζουν τη ζωή με ελαφρότητα και ανόητα χαχανητά. Να συζητάω αποκλειστικά για το επόμενο γαμήσι μου και να ζω μία ζωή όπως μου την έδωσαν...χωρίς καμία πρωτοτυπία, να ακολουθώ την ηλίθια μάζα που συσσωρεύεται με ένα ποτό στο χέρι κάθε Σάββατο βράδυ και να νομίζω ότι το νόημα τη ζωής βρίσκεται σε ανούσια ξενύχτια, μεθύσια και δώστου πάλι ανόητα χαχανητά!
Ένα χαζό κοντοπούτανο από τα πολλά που κυκλοφορούν!
Η ανοησία είναι το προνόμιο των πολλών , ένα προνόμιο που σε οδηγεί εύκολα στην ευτυχία...

Και ξαφνικά συνειδητοποιώ πόσο τυχερή είμαι που γεννήθηκα για να ξέρω και να σκέφτομαι...
Το να διαφέρεις είναι μεγάλο φορτίο , όμως δίδεται μόνο σε ανθρώπους που μπορούν να το αντέξουν...

Παιδιά ενός Ανώτερου Θεού..

Τα παιδιά ...
Ψυχές άφθαρτες,  γέλια ακατέργαστα κι αλήθεια, μία σπουδαία αλήθεια...

Γιατί; Ένα γιατί και μία αδικία τριγύριζε στο μυαλό μου καθώς έφτανα στο 2ο ειδικό σχολείο Βόλου...Γιατί;

Βγήκα από το αυτοκίνητο και μπήκα στην αίθουσα που ήταν όλα συγκεντρωμένα...
Αν κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός τότε αυτά τα 23 παιδιά που γνώρισα πριν μία εβδομάδα είναι τα πιο ξεχωριστά πλάσματα που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου... Και το γιατί εξανεμίστηκε ως δια μαγείας...
Και τότε είδα...
Το Δημήτρη , το πιο χαμογελαστό παιδί του κόσμου , την Κωνσταντίνα που με ρωτούσε κάθε 5 λεπτά πότε επιτέλους θα χορέψουμε, τον έτερο Δημήτρης να με φιλά ασταμάτητα, τα οποία φιλιά συνοδεύτηκαν από τις σχετικές αγκαλιές και τελικά την πολυπόθητη πρόταση γάμου(και να σου η  δικιά σου κυρία Κοκοβίκου!!!)  και δώστου να σπρώχνει το Νικόλα κάθε τόσο που ήθελε κι αυτός φιλάκι (!!), τον Άγγελο να προσπαθεί μάταια να βγάλει σωστή φωτογραφία με το κινητό μου (!) και τη Χριστίνα μ' εκείνα τα πελώρια καστανά μάτια να με κοιτάζει σα να έβλεπε κάτι που εγώ δεν μπορούσα να δω και να επαναλαμβάνει κάθε λέξη που της έλεγα.
Στο τέλος τη ρώτησα: Πώς πέρασες σήμερα, Χριστίνα μου;

Κοίταξε μέσα στα μάτια μου τόσο βαθιά που σχεδόν νόμιζα ότι με διάβαζε και το πρόσωπό της φωτίστηκε ολόκληρο. Δεν είπε τίποτα, μόνο μου χαμογέλασε...Δε χρειαζόταν να πει εξάλλου...

Και λίγο πριν φύγω, έμειναν όλα να με χαιρετούν από το πούλμαν.... Ο Αντώνης προσπαθούσε με όλη του δύναμη να αρθρώσει μία λέξη...έσκυψα και άκουσα... "Τα λέμε"...

Κι έτσι αποφάσισα ότι κάθε πλάσμα είναι διαφορετικό...παιδιά όμως είμαστε όλοι του ίδιου Ανώτερου Θεού...

Corazónes de arena...

...Porque el amor me parece como una arena movelliza...
Nunca se pierde...solo cambia formas...

Las guardamos en nuestras manos...Conjugamos los indices y los unimos, estiramos los pulgares y los unimos...y creamos corazónes de arena...

Y sentimos que guardamos toda la felicidad que se puede encontrar en el mundo, en nuestras manos...

Y luego el corazón se convierte en un ciclo, solo con un estiro de nuestros indices...Y el ciclo en un abierto ...
Y los dedos paran de estar unidos ya...

Pero la arena se queda siempre en nuestras manos con tal de que las tengamos bien pagadas...

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ: Παρουσίαση παιδικού βιβλίου της Μαριλένας Παππά στ...

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ: Παρουσίαση παιδικού βιβλίου της Μαριλένας Παππά στ...:   Την Κυριακή 20 Μαΐου 2012, στις 7:30 μ.μ. η συγγραφέας Μαριλένα Παππά, οι εκδόσεις Χατζηλάκος και η Κατερίνα Κάιρα - vivliol...