ένα γράμμα στη γειτονιά των αγγέλων...

Πάνε 6 χρόνια που έχουμε να μιλήσουμε. Είναι στιγμές που νιώθω ότι θα σε δω να κάθεσαι κάποιο απομεσήμερο του Αυγούστου στην ξεχαρβαλωμένη καφέ καρέκλα σου. Θα διαβάζεις με προσοχή τη στοίβα από τις εφημερίδες του ελληνικού και ξένου τύπου και θα πίνεις για ώρες τσάι με γάλα στο γνώριμο πορτοκαλί, πλαστικό ποτήρι. Δεν ξέρω τι κάνεις ή πού είσαι, αλλά μέσα μου θέλω να πιστεύω ότι ακούς όλα όσα σου λέω, ότι διαβάζεις στο μυαλό μου αυτό εδώ το γράμμα ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν είσαι. Το κακό με το θάνατο είναι ότι δε σου αφήνει κανένα περιθώριο επικοινωνίας!
Μεγάλωσα πολύ και θα ήσουν χαρούμενος αν μάθαινες ότι προσπαθώ να φτιάξω τη ζωή μου έτσι όπως την είχα ονειρευτεί από παιδί. Σταμάτησα να πιστεύω στο ποτέ και στο αποκλείεται όπως πάντα με συμβούλευες να κάνω. Είχες δίκιο τελικά, δεν υπάρχουν αποκλείεται σ' αυτή τη ζωή. Κι αποφάσισα να μην κάνω τα λάθη που εκανες εσύ. Αυτό δεν είναι εξάλλου το νόημα της ζωής; Να μαθαίνεις από τα λάθη;
Κρίμα μόνο που δεν έμαθες ποτέ πόσο σ' αγαπάω. -δυστυχώς υπάρχει πάντα ένα ποτέ. Κρίμα που δεν πρόλαβα να σε αποχαιρετίσω όπως ήθελα... Εύχομαι να το έμαθες πια...


Να με προσέχεις...  κάποτε θα έρθω να σε βρω..

.

Οι δίαιτες....μυαλού......

Καλοκαίρι έφτασε κι ο λόγος περιστρέφεται γύρω από τις δίαιτες, το βραδινό που πρέπει να κόψουμε κι εκείνες τις ζελατίνες που τυλίγεις την κοιλιά σου για να χάσεις πόντους!!!(Προς στιγμήν σκέφτηκα να αρπάξω το αλουμινόχαρτο της μαμάς μου!!!!!)
Σήμερα σκεφτόμουν τις ομοιότητες και τις διαφορές σε σχέση με τις δίαιτες και τις δίαιτες μυαλού...(σκέφτηκα βέβαια κι άλλα καυτά θέματα όπως πότε θα στείλουν τον Τσιλιπουνιδάκη στην Πάρο να κάνει μερικά από εκείνα τα πετυχημένα ρεπορτάζ του, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που θα θίξω σε ένα από τα επόμενα άρθρα μου)
Το σώμα και το μυαλό λειτουργούν άραγε με τον ίδιο τρόπο;
Όταν έχεις παραπάνω κιλά (ή λιγότερα-δεν ξέρω καν σε ποιο είδος ανθρώπου αναφέρομαι σ' αυτήν την περίπτωση!!!) πρέπει να ξεκινήσεις μία διαδικασία επίπονη(όχι τόσο γιατί πεινάς , αλλά γιατί νιώθεις ότι στερείσαι μία συνήθειά σου) που ονομάζεται δίαιτα. Αυτήν τη συγκεκριμένη διαδικασία τα κύρια συστατικά που την απαρτίζουν είναι τα "νιανιά" κολοκυθάκια, οι τόνοι μαρουλιού που θα φας για να ξεγελάσεις την πείνα σου, οι ομάδες Α και ομάδες Β , αλλά κυρίως η αυτοσυγκράτηση(με λίγη ακόμα σκέψη θα την χαρακτήριζα έλεγχο). Ελέγχεις τον ευατό σου για να μην ξεφύγει από το πρόγραμμά του. Και κάθε φορά που νιώθεις ότι παρεκκλίνει, του υπενθυμίζει το κακό που θα του προκαλέσει οτιδήποτε εκτός προγράμματος. Μέχρι όλο αυτό να γίνει τρόπος ζωής και η δίαιτα να μετονομαστεί σε διατροφή(παρεπιπτόντως άλλη μία φορά να ακούσω ότι τρώω αλλά δεν παχαίνω, θα χαστουκίσω τον τύπο που τόλμησε να το ξεστομίσει!!! Φυσικά τρως και δεν παχαίνεις κουκλίτσα μου....το θέμα είναι τι τρως!!!!!)

Ξεφεύγουμε όμως από το θέμα μας!! Το οποίο αμυδρά θυμάμαι ότι ήταν οι δίαιτες μυαλού(βοηθά κι ο τίτλος!!).
Όταν έχεις παραπάνω ανθρώπους(ή λιγότερους-δεν ξέρω καν σε ποιο είδος ανθρώπου αναφέρομαι σ' αυτήν την περίπτωση!!!) στη ζωή σου που σου προκαλούν μονίμως ψυχική φθορά(είτε σχέση , είτε φιλία, είτε δουλειά αλλά κυρίως όσον αφορά σε χωρισμό) νομίζω κρίνεται απαραίτητο να ξεκινήσεις μια διαδικασία επίπονη(όχι τόσο γιατί σου λείπει, αλλά γιατί κυρίως νιώθεις ότι στερείσαι μία συνήθειά σου) που ονομάζεταο δίαιτα μυαλού. Αυτήν την συγκεκριμένη διαδικασία τα κύρια συστατικά που την απαρτίζουν είναι τα "νιανιά" λογάκια από τη φίλη σου, οι τόνοι από βλακείες που θα πείτε για να ξεγελάσετε τη σκέψη σου, οι ομάδες Α(σ' αυτήν ανήκουν πάντα όλοι οι πρώην σου που ο χωρισμός σας ήταν σχετικά ειρηνικός κι έχεις να θυμάσαι τα καλύτερα), οι ομάδες Β(σ' αυτήν ανήκουν πάντα όλοι οι πρώην σου που ο χωρισμός σας ήταν σχετικά "πολεμικός" κι έχεις να θυμάσαι τα χειρότερα), αλλά κυρίως η αυτοσυγκράτηση(με λίγη ακόμα σκέψη θα την χαρακτήριζα έλεγχο). Ελέγχεις τον εαυτό σου να μην τον σκέφτεσαι , να μην πάρεις τηλέφωνο, να μη μάθεις τίποτα γι' αυτόν.
Και κάθε φορά που νιώθεις ότι παρεκκλίνει, του υπενθυμίζεις το κακό που θα του προκαλέσει οποιαδήποτε επαφή μαζί του. Μέχρι όλο αυτό να γίνει τρόπος ζωής και η δίαιτα να μετονομαστεί σε "γιατί υπάρχει ζωή και μετά από σένα"!!
Αν το μυαλό μας λειτουργεί με τον ίδιο μηχανισμό που λειτουργεί το σώμα μας τότε για να μην ξαναπέσουμε και πάλι στα ίδια ατοπήματα πρέπει να τον ελέγχουμε για μία ζωή; Είναι άραγε οι δίαιτες ένα κατευθυνόμενο πρότυπο στο οποίο νομίζουμε ότι λειτουργούμε ως ελεύθερα όντα , αλλά στην πραγματικότητα θέτει τα νέα όρια στα οποία αναγκαζόμαστε να στριμώξουμε τους ανάλαφρους από κιλά και σχέσεις εαυτούς μας; Πώς μπορείς να ξέρεις πραγματικά αν έχεις ξεπεράσει ένα παγωτό σοκολάτα όταν δεν αφήνεις ποτέ τον εαυτό σου να το φάει;

Τα πέντε πότε στο facebook...

1. Πότε καταλαβαίνουμε ότι κάποιος χώρισε...
Κάθε χωρισμένος που σέβεται τον εαυτό του απενεργοποιεί το λογαριασμό του για τουλάχιστον ένα εικοσιτετράωρο!!!Μετά το ξανανοίγει και αν είναι κορίτσι περνάει φωτογραφίες γεμάτες τσαχπινιά που συνήθως συνοδεύονται από λάγνο βλέμμα και "χειλάκια", αν είναι αγόρι περνάει τραγούδια γεμάτα νταλκά (σ΄αυτές τις περιπτώσεις ιδιαίτερη προτίμηση παρατηρείται στους παρακάτω καλλιτέχνες : Σφακιανάκης, Πλούταρχος,Οικονομόπουλος)

2.Πότε καταλαβαίνουμε ότι κάποιος είναι σε σχέση...
Αν είναι αγόρι η κοπέλα του , του περνάει συνεχόμενα τραγούδια αγάπης, συνοδευόμενα από πολλές πολλές καρδούλες. Αν είναι κορίτσι η ίδια από μόνη της περνάει στο προφίλ της συνεχόμενα τραγούδια αγάπης και πολλές πολλές καρδούλες!!!

3. Πότε καταλαβαίνουμε ότι κάποιος ψάχνεται...
Αν είναι αγόρι συνήθως κάνει add ό,τι σαβούρα κυκλοφορεί και κυρίως γκόμενες με φωτογραφίες προφίλ που εστιάζουν σε επίμαχα σημεία και μετά βάζει like σε όλες!! Αν είναι κορίτσι περνάει μονίμως φωτογραφίες της που εστιάζουν σε επίμαχα σημεία και μετά βάζει like μόνη της σε όλες!!!

4.Πότε καταλαβαίνουμε ότι ήρθε το καλοκαίρι...
Αν είναι κορίτσι βομβαρδίζει συνεχόμενα το προφίλ της με φωτογραφίες με μαγιώ, με παρεό, πάνω στην ξαπλώστρα, κάτω απ΄την ξαπλώστρα, στην αμμουδιά, μέσα στη θάλασσα, στην πισίνα, με το αντιηλιακό, χωρίς το αντιηλιακό, την ώρα που βάζει το αντιηλιακό.... Αν είναι αγόρι σταματά να περνά φωτογραφίες από παίκτες , φιλάθλους και ολοκαυτώματα της ομάδας του μιας και η αγωνιστική σεζόν φτάνει στο τέλος της...

5. Πότε καταλαβαίνουμε ότι κάποιος/α είναι Έλληνας/ Ελληνίδα...
Στις πληροφορίες του προφίλ του (στις  γλώσσες που γνωρίζει )δεν αναφέρει ποτέ τα Ελληνικά αλλά ένα σωρό άλλες, γράφει σε άπταιστα greeklish κι όταν αποφασίσει τελικά να πατήσει alt και shift κάνει ένα σωρό ορθογραφικά λάθη...

To beat or not to beat ????

Αυτήν την εβδομάδα είχα την υπέρτατη χαρά να περνώ ένα μεγάλο μέρος της μέρας μου δίπλα σε παιδιά. Συνειδητοποίησα ότι οι άνθρωποι ως παιδιά έχουν ένα σπουδαίο χάρισμα...την αφιλτράριστη αλήθεια. Όταν τους αρέσει κάτι δίνονται με όλη τους την ψυχή κι όταν κάτι το μισούν απλά το δείχνουν. Χωρίς περιστροφές, χωρίς να υπακούσουν σε κανένα κακόνα. Κι ύστερα έρχεται η επέμβαση των μεγάλων που μαθαίνουν στα παιδιά τον όρο "ευγένεια" . Μάλλον η αφιλτράριστη αλήθεια είναι πια δείγμα παιδικότητας.


Τις προάλλες στον καθιερωμένο μας καφέ με Chandlerouko(Γιώργος) και Σόφι , συζητάγαμε για το παρελθόν... τους πρώην , τους νυν και τους αεί (στο διάολο) !

Αφού κάναμε το καθιερωμένο top 5 (το κάνουμε τα τελευταία 6 χρόνια ανελλειπώς -έχω πολύ υλικό!!) με τα χειρότερα ραντεβού μου, μετά από ενδελλεχή σκέψη και τρελό θάψιμο διαλέξαμε τον  Mr. Malaka of the world (congrats)!!! Κι ενώ η Σόφι ετοιμάζόταν να κάνει την στέψη ,εγώ χαζολογούσα κάνοντας ναζάκια στο Γιώργο κι ο Γιώργος έβριζε την τύχη του ....σκάει στο τραπέζι το ερώτημα κόλαφος! To beat or not to beat?
Στέκεται απέναντί σου τυχαία (ο κόσμος είναι πιο μικρός απ΄όσο νομίζουμε) ο/η μισητός/η  πρώην σου, τον/την  οποίο/α κάποτε ονειρεύτηκες να χτυπάς με λύσσα με το ρόπαλο του μπέιζμπολ... και πώς αντιδράς; 
α) Χαμογελάς , ρωτάς τα νέα του/της , λες θα τα πούμε (μόνο και μόνο για να έχεις την επόμενη φορά μαζί σου το ρόπαλο του μπέιζμπολ);
β) Γυρνάς το κεφάλι σου από την άλλη και κάνεις σα να μην τον/την είδες παρόλο που πέρασε κολλητά από δίπλα σου (μόνο και μόνο επειδή δεν είχες μαζί σου το ρόπαλο του μπέιζμπολ);
γ)Βγάζεις το ρόπαλο του μπέιζμπολ και κάνεις την φαντασίωσή σου πραγματικότητα!

Κι εκεί ήρθαν οι διαφωνίες στο τραπέζι(όπως κι ένας κυριούλης που ζήταγε λεφτά από το Γιώργο κι έφυγε άπραγος βρίζοντάς τον!!) ! Δεν ξέρω αν η ευγένεια μας επιβάλλει να συμπεριφερόμαστε με ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικα τι κάνεις , ψεύτικα ναι κι όχι, ψεύτικα δεν εχω λεφτά στους κυριούληδες του κόσμου(ενώ κάθεσαι και πίνεις καφέ που πρόκειται σε λίγο να πληρώσεις). Όμως πόσο υποκριτικό είναι να κάνεις ότι δεν είδες έναν άνθρωπο (που έστω ότι έχει πλέον θέση στο top 5 σου) που τον είδες κάποτε γυμνό...; Πόσους ανθρώπους στη ζωή μας πρέπει να δούμε γυμνούς για να καταλάβουμε τελικά την αλήθεια τους; Αν τα ρούχα είναι ο τρόπος για να καλύπτουμε το σώμα μας, τότε η "ευγένεια"είναι ο τρόπος για να καλύπτουμε τα συναισθήματά μας....(δυστυχώς ο κόσμος των μεγάλων δε στηρίζεται σε αφιλτράριστες αλήθειες)

Μυστήρια τρένα...

Αν είμαστε οντως βαγόνια οι πορείες που διαγράφουν τα μυστήρια τρένα μας έχουν καθορισμένο σημείο εκκίνησης και κυρίως καθορισμένο σημείο τερματισμού... Η πορεία του κάθε βαγονιού δεν καθορίζεται, αλλά διαμορφώνεται από την εκλογή των επιβατών, την επιλογή της κατεύθυνσης της διαδρομής και τον αριθμό των στάσεων που θα κάνει κανείς.
Δυστυχώς κανένα τρένο δεν μπορεί να επιστρέψει στην αφετηρία του και να πάρει μια καινούργια πορεία...Οι ράγες είναι μονόδρομος που σε οδηγεί μόνο μπροστά.

Αν η διάρκεια του ταξιδιού μας είναι προκαθορισμένη πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι
αξιοποιούμε όσο χρόνο έχουμε σωστά; Κι αν απλά διαλέξαμε λάθος πορεία;
 Βαγόνια που διάλεξαν λάθος πορείες. Αυτό μάλλον λέγεται δυστυχία. Πορεύονται μέσα στις λάθος πορείες τους και ξοδεύουν το χρόνο τους για να επανορθώσουν τα λάθη τους, να γιατρέψουν τις πληγές τους  από τις συγκρούσεις τους με άλλα βαγόνια και φτάνουν στο τέρμα χωρίς να φτάσουν ποτέ στον προορισμό τους.

Κάπου εκεί έξω υπάρχει μία πληθώρα Μαριλένων που περιμένει να τις διαλέξω, που περιμένουν υπομονετικά στη στάση τους να ανέβουν στο βαγόνι μου. Κάποιες τις αγνοώ, κάποιες τις μισώ και κάποιες άλλες δεν τις έχω γνωρίσει καν(κι ίσως βρίσκονται σε πορείες που δε θα διαγράψω ποτέ για να τις μάθω). Αν στο βαγόνι μου υπάρχει η σημερινή Μαριλένα πώς ξέρω ότι είναι η σωστή που θα με οδηγήσει στην πορεία του αύριο;

Για έναν πλανήτη που χαμογελά...

Ανακάτεψε και δημιούργησε το δικό σου κόσμο. Με δρόμους πράσινους κι ουρανούς γαλάζιους. Με θάλασσες και στεριές γεμάτες από πολύχρωμα ουράνια τόξα. Βάλε παιδιά να παίζουν και να γελούν όλη μέρα. Κι εσένα κάπου στα σύννεφα να πετάς ευτυχισμένος.
Γιατί στην πραγματικότητα η ζωή μοιάζει μ΄ένα λευκό κομμάτι χαρτί... Εσύ έχεις τα χρώματα στα χέρια σου....

Απέναντι...

Όταν ετοιμάζεσαι να διασχίσεις ένα δρόμο και πρέπει να περάσεις από το πεζοδρόμιο που βρίσκεσαι, στο απέναντι δεν κοιτάς ποτέ πίσω, κοιτάς πάντα δεξία κι αριστερά για τυχόν αυτοκίνητα. 'Ετσι φαντάζομαι είναι και στη ζωή. Όταν φεύγεις από κάπου δεν πρέπει να κοιτάς αυτό που αφήνεις, αλλά το πώς θα φτάσεις απέναντι.....