Σάββατο 2 Μαΐου 2015

με αφορμή το Σ' αγαπάω...‏



Σ’ αγαπάω. Λόγια, λόγια, λόγια. Κι όταν τα λόγια γίνονται πράξεις αυτό το αναθεματισμένο «Σ΄αγαπάω» γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Το αντίθετο δε θα ΄πρεπε να συμβαίνει; Δεσμεύεσαι σε μια πρόταση, σε μια υπόσχεση. Μια καταδίκη είναι. Μια καταδίκη που επιδιώκω κι εγώ. Κι αγαπάω. Εγκλωβίστηκα σε αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να συγχωρείς, να παραβλέπεις, να ακούς και να μην αντιδράς σε ερεθίσματα που καταπατούν εκείνο το κάποτε εγώ που ήσουν. Και στο βωμό αυτής της καταδίκης θυσιάζουμε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε. Την καρδιά μας και την ελευθερία μας.

Γιατί αγαπάμε και το αγαπάω είναι ρήμα. 
Το εγώ, όπως και να το κάνεις παραμένει πάντα μια αντωνυμία. Οι αντωνυμίες δε σε οδηγούν μακρύτερα από το εγώ, το εσύ και το εμείς, ενώ τα ρήματα …Αχ τα ρήματα… Τρέχουν,  γελούν, πετούν και ίσως κάποτε φτάνουν στην ευτυχία. 

μ

Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2015

Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2015

Αν όλα ήταν αλλιώς

Αν όλα ήταν αλλιώς. Εύκολη σκέψη, περίπλοκη κατανόηση.

-Αχ, Σο μου, αν όλα ήταν αλλιώς κατέληξα στο σημερινό μας καφέ.
Κρύο. Αυτός ο Ιανουάριος είναι παγωμένος τη νύχτα. Αφελές συμπέρασμα.

Κι ο καφές μας ήταν κρύος. Και βιαστικός. Να επιστρέψουμε να μιλήσω με Εκείνον (το δικό μου θεό), να κοιμηθώ νωρίς για να ξυπνήσω εγκαίρως για τη δουλειά το πρωί.
Ανηφορίσαμε παρέα μέχρι το παρκαρισμένο αυτοκίνητο σε έναν δρόμο που συνήθιζα να γεμίζω με τόσες προσδοκίες.
Και τώρα δεν είναι παρά ένας ακόμα δρόμος.

Αν όλα ήταν αλλιώς κι αν τίποτα από τα "τώρα" δεν είχε συμβεί. Κι αν όλα τα "τότε" είχαν γίνει τώρα.
Αν όλα ήταν αλλιώς κι αν όλα ήταν ίδια...
Όχι, δεν είναι εύκολη υπόθεση...
Δεν έχει καμία σημασία σε τι, σε ποιον αναφέρομαι. Σε όλα, σε όλους, σε εκείνα, στα τότε.
Που ήθελα να είναι αλλιώς.
Αλλά δε μου έκαναν τη χάρη.
 

Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2014

Ο κύκλος του τίποτα

Το τίποτα που γίνεται κάτι. Το κάτι που γίνεται όλον.
Κι ύστερα κι αυτό γίνεται κάτι άλλο.
Όπως όλα.
Κάτι το οποίο δεν ήξερες ή ήξερες αλλά δεν μπορούσες να υπολογίσεις
τη στιγμή που αποφάσιζες να επενδύσεις όσα φιλιά σου είχαν απομείνει.
Γιατί τίποτα δε μένει στάσιμο.
Κι ύστερα και πάλι τίποτα.
Μια επιστροφή στην ανυπαρξία του ξανά τίποτα.
Και της ελπίδας για ένα νέο κάτι.

Κουρασμένη και γριά.
Να προσπαθώ να ξεπεράσω την ανυπαρξία
και την ύπαρξη.
Εγώ είμαι λάθος.

Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2014

μείνε‏

Δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι δε θέλω να φύγεις.
Θέλω να μείνεις.
Είσαι... , ξέρω ήδη ότι δεν υπάρχει κανείς άλλος για μένα .
Πουθενά.
Να ψάχνω να βρω τι;
Είναι...Είσαι... είσαι εσύ ή κανείς.
Εσύ ή τίποτα άλλο.
Εσύ το όλα κι όλοι οι υπόλοιποι το τίποτα.
Λες και σε παρακαλάω νοιώθω να μείνεις μαζί μου.
Όχι δεν είναι αυτό. Ή μπορεί και να είναι.
Δεν ξέρω, δε μου 'χει ξανατύχει να ξέρω...

Ο πόνος είναι  αφόρητος.
Μείνε.




Υ.Γ. Το ξέρω ότι δε λύνονται έτσι τα προβλήματα.
Με ένα μείνε. Με μια εξομολόγηση.
Αλλά μείνε να τα λύσουμε μαζί.

Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2014

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "Ερωτικές επιστολές στον κύριο Π.Β."

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
"Ερωτικές επιστολές στον κύριο Π.Β."
της συγγραφέως Μαριλένας Παππά

Άλλη μια υπέροχη βραδιά από γεύσεις καφέ, αρώματα φθινοπώρου και ερωτικές επιστολές μας προσέφερε η νεαρή συγγραφέας
Μαριλένα Παππά. Την περασμένη Κυριακή ο ζεστός χωρός στο υπέροχο καφέ "Ροδάνι" στο Χαλάνδρι, πλημμύρισε από νότες, λέξεις, επιστολές. Σε μια παρεϊστικη ατμόσφαιρα η συγγραφέας , μαζί με τις Βασιλική Σασλίδη και Βίκυ Χαλεπλή μας μετέφεραν σε εκείνον τον παράξενο κόσμο όπου επικρατεί μόνο ο έρωτας, η ανάγκη να αγαπήσεις και να αγαπηθείς κι εκείνος...
Το βιβλίο αποδεικνύει ότι η ποίηση είναι ακόμα ζωντανή στην Ελλάδα και το νέο συγγραφικό αίμα έχει πολλά να προσφέρει...

Το βιβλίο "Ερωτικές επιστολές στον κύριο Π.Β." είναι το πέμπτο κατά σειρά έργο της συγγραφέως και κυκλοφορεί σε αποκλειστική διάθεση από τις εκδόσεις Bookstars και το βιβλιοπωλείο του εκδοτικού οίκου.








Αυλόγυρος: Η Μαριλένα Παππά απαντά, στο «κουτσομπολιό»… της α...

Αυλόγυρος: Η Μαριλένα Παππά απαντά, στο «κουτσομπολιό»… της α...: Η Μαριλένα ήρθε μέσα στη νύχτα να μας κεράσει «Φεγγαροκουταλιές» και να μας θυμίσει ότι παρά τα τόσα που καθημερινά βιώνουμε, δεν παύο...