Corazónes de arena...

...Porque el amor me parece como una arena movelliza...
Nunca se pierde...solo cambia formas...

Las guardamos en nuestras manos...Conjugamos los indices y los unimos, estiramos los pulgares y los unimos...y creamos corazónes de arena...

Y sentimos que guardamos toda la felicidad que se puede encontrar en el mundo, en nuestras manos...

Y luego el corazón se convierte en un ciclo, solo con un estiro de nuestros indices...Y el ciclo en un abierto ...
Y los dedos paran de estar unidos ya...

Pero la arena se queda siempre en nuestras manos con tal de que las tengamos bien pagadas...

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ: Παρουσίαση παιδικού βιβλίου της Μαριλένας Παππά στ...

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ: Παρουσίαση παιδικού βιβλίου της Μαριλένας Παππά στ...:   Την Κυριακή 20 Μαΐου 2012, στις 7:30 μ.μ. η συγγραφέας Μαριλένα Παππά, οι εκδόσεις Χατζηλάκος και η Κατερίνα Κάιρα - vivliol...

Ο καιόμενος...της Πλατείας Συντάγματος

9 παρά 10 το πρωί... φεύγω τρέχοντας απ' το σπίτι και ψάχνω σαν την τρελή για ταξί! Σε 10 λεπτά έπρεπε να ήμουν στη δουλειά κι εγω δεν είχα καλά-καλά ξυπνήσει!
Μπαίνω στο ταξί , λέω καλημέρα και προτού ακούσω τον ταξιτζή να με ρωτάει προς τα πού πηγαίνουμε, με καλωσορίζει η εκνευριστική φωνή του Γιώργου Τράγκα από τον real fm να λαϊκίζει , να ουρλιάζει, να παρεμβαίνει στα τραγούδια και τα νεύρα μου στην τσίτα! Σα να το μάντεψε ο ταξιτζής και μόλις στρίψαμε στην Κύμης ανέβασε την ένταση ακόμα παραπάνω...και σ΄αυτές τις περιπτώσεις είναι γνωστό ότι η ένταση κι ο πονοκέφαλος είναι ποσά ανάλογα...όσο αυξάνεται, αυξάνει...
-Ο Γιώργος Τράγκας και το τσιγάρο είναι τα δύο πιο ενοχλητικά παραπτώματα των απανταχού ταξιτζήδων της Ελλάδας , σκέφτηκα...
Μετά από 15 λεπτά κι ενώ κοντοζυγώναμε(εγώ, ο Τράγκας κι ο πονοκέφαλος) στη δουλειά, το αυτί μου παίρνει την είδηση για την αυτοκτονία του 77 χρονου στην Πλατεία Συντάγματος. Άφησα κατά μέρους τον πονοκέφαλο και άκουσα τον παρουσιαστή να αναρωτιέται πολύ ορθά...
"Κάποιοι αναρωτιούνται γιατί ο 77 χρονος έκανε την απόπειρα στην Πλατεία Συντάγματος...Γιατί άραγε; Για σκεφτείτε..."

Το μόνο που μου ήρθε στο νου ήταν ένα ποίημα που είχαμε διαβάσει στην γ' Λυκείου...Δεν μπορούσα να θυμηθώ σε ποιον ανήκε...Αλλά θυμόμουν ότι μιλούσε για κάποιον που πήδηξε στη φωτιά...αυτοπυρπολύθηκε προκειμένου να αφυπνίσει τον κόσμο γύρω του...
Στη δουλειά όλοι μιλούσαν για την αυτοκτονία του ηλικιωμένου, αλλά όποιον κι αν ρώτησα για το ποίημα δε γνώριζε κανείς...
Διάβασα το σημείωμα που άφησε ο 77χρονος και τότε θυμήθηκα...Τάκης Σινόπουλος...Ο καιόμενος...
Όλοι κοιτάξαμε..αλλά κανείς δεν έτρεξε να βοηθήσει... Τον 77 χρόνο, την ίδια τη Χώρα... εμείς η μάζα, στρέψαμε τα μάτια προς το θάνατο και σταθήκαμε παθητικοί ... με τα χέρια μας στη σκανδάλη του 77χρονου...

 Το παραθέτω:

Κοιτάχτε! μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ' το πλήθος.  Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν στ' αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια. Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου. Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένoς να παραξενεύομαι. Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος; Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά; Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι. Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν. Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος. Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο. Γινόταν ήλιος. Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε. Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

Ακούσατε,ακούσατεεεε!!: Βιβλιο-προτάσεις

Ακούσατε,ακούσατεεεε!!: Βιβλιο-προτάσεις: "Ο πλανήτης που χαμογελά"                                  της Μαριλένας Παππά                                                            Εκ...

Εν δυνάμει εραστές...

Τις τελευταίες μέρες κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να ακουμπήσω με τη σκέψη μου τη γλώσσα σου...Αναρωτιέμαι τι γεύση άραγε έχεις. Παράξενο που σε σκέφτομαι τόσο έντονα... Εκπλήσσω τον εαυτό μου στ΄αλήθεια με τη συχνότητα και το μέγεθος της σκέψης μου....(κι εύχομαι με ένα πονηρό χαμόγελο στα χείλη να με εκπλήξεις κι εσύ όσον αφορά αυτούς τους δύο όρους...)
 Και κάθε φορά που πλησιάζω το ακατόρθωτο , όλο και κάτι συμβαίνει γύρω μου και με επαναφέρει στην πραγματικότητα, μία το τηλέφωνο που χτυπάει ..από τη wind είναι λέει για να με ενημερώσουν για κάποια προσφορά -ΔΕΜ' ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ κουκλίτσα μου η προσφορά σου!, μία ο διάδρομος στο γυμναστήριο που έχει αρχίσει να τρέχει επικίνδυνα . Ως κι εχθές ίσα που ακούμπησα τα χείλη σου και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι είχα φτάσει στον Ασπρόπυργο με τον προαστιακό...(άντε να γυρίσεις πίσω τώρα...Και πάει ο καφές με τα παιδιά...!)
Γύρισα σπίτι αργά κι έπεσα κατευθείαν για ύπνο...Κι εκεί στον ύπνο μου με έπιασες λέει αγκαλιά και με φίλησες...και νατη πάλι η διακοπή ...από το ξυπνητήρι αυτήν τη φορά...η ώρα ήταν 07:11...
...το εν δυνάμει φιλί σου γυρίζει και ξαναγυρίζει στο μυαλό μου χωρίς να ολοκληρώνεται ποτέ...

Εσύ κι εγώ εν δυνάμει εραστές....δοτική της καθομιλουμένης....

Μην ξεχνάς...

(μπορεί να ξεχάσεις τις στιγμές, μην ξεχάσεις όμως αυτά που ένιωσες ...δεν επιστρέφουν...)

1. Την πρώτη φορά που ονειρεύτηκες την αλλαγή...εκείνη την περίεργη μέρα που ανακάλυψες ότι δεν ανήκεις στο δρόμο που περπατάς κι αποφάσισες να φτιάξεις ένα  μονοπάτι για να φτάσεις εκεί που ανήκεις...

2. Την πρώτη φορά που ένιωσες εκείνο τον αλλόκοτα υπέροχο κόμπο να τυλίγει τις πεταλούδες στο στομάχι σου στο πρώτο σας ραντεβού......Τον κόμπο να λύνεται με το πρώτο σας φιλί...και τις πεταλούδες να απελευθερώνονται κάπου τριγύρω στα κουβαριασμένα σας σώματα...

3. Τη μεταμεσονύχτια βραδινή βόλτα δίπλα στο λιμάνι που έκανες , το κάψιμο από τον ήλιο, την ξεφλουδισμένη μύτη σου, τη θάλασσα, το φως της σελήνης, τα όνειρα του χειμώνα στο καλύτερο καλοκαίρι της ζωής σου....

4. Την πρώτη φορά που έτρεξες χωρίς να σε νοιάζει πόσο θα τρέξεις, προς τα πού πηγαίνεις, πού θα φτάσεις...

5. Τον πρώτο δυνατό χειμωνιάτικο αέρα που ανακάτεψε τα μαλλιά και την ψυχή σου...


Αν δε ζεις ελεύθερος, δε ζεις...μην το ξεχνάς...

Ημέρες σαν κι αυτή...

Τη μελαγχολία δεν μπορείς να την πιάσεις, δεν μπορείς να τη δεις...μόνο μπορείς να τη νιώσεις...ένας παράξενος λυμένος κόμπος στο στομάχι σου που για κάποιο λόγο συνεχίζει να σε τυραννά...Να σου προκαλεί συναισθήματα μιας πρόωρης άνοιξης...μιας αργοπορημένης καλοκαιρίας...ένας λόγος για να κάνει τα μάτια σου να θολώσουν, την ψυχή σου να ανακατευτεί με τις μυρωδιές του παρελθόντος και το μυαλό σου να κολλήσει σε μία μόνο στιγμή, σε ένα ακαθοριστο σημείο του τοίχου του δωματίου σου.
Να είσαι εδώ και να μην είσαι, να είσαι εκεί και να μην είσαι...και τελικά να μην ξέρεις που ανήκεις... το σώμα σου στο παρόν και το μυαλό σου βόλτες στο χώρο-χρόνο...πότε μπροστά , πότε πίσω... Η ζωή να συνεχίζει κι εσύ μαζί της μηχανικά...Ο κόσμος να σε προσπερνά, να σε σπρώχνει κι εσύ να τρέχεις να προλάβεις κάποιο Α8 από την Κηφισίας... Να χώνεσαι στα ακουστικά σου και στον κόσμο σου... Να σχεδιάζεις την επόμενη αλλαγή...Να αφήνεις πίσω και να αναρωτιέσαι πόσα ακόμη...
Ημέρες σαν κι αυτή μπορείς να τη νιώσεις...